Kırıntı

İlle de bir sona varılacaksa,

En anlamlı sonları biriktir kendinde.

Sev suyun son damlasını,

Son kuruşunu paranın,

Baharın son çiçeğini,

Ateşin son kıvılcımını

Ve son dakikasını gecenin.

Ama sevmenin fazlasını sev hep.

Sonu gelmeyen, harcanmayan, bitmeyen yanını...

Sevginin, sevdikçe çoğalan zenginliğini sev.

Sevdikçe sana eklenen tebessümler biriktir dudaklarında.

Her şey eksilip sona koşarken,

Sen sevginin gökyüzüne uzan hep.

Çünkü bir yaprak kurumaya başladığında,

Yalnızca sevgiyle verilen birkaç damlayla kavuşur yeşiline.

İşte o son damlayı yine sevgine kat, sevginle kat

Kurumaya başlayan dallarına.

Avucundaki son kuruşu cebinin bir köşesine fırlatıp atma.

Gerekirse koy bir kenara,

Birer birer biriktir sayısız bir’i.

Birçok bitişi birleştirip yeni başlangıçlara hazırlan hep.

İlle de dalından koparacaksan baharın son çiçeğini,

Kokladıktan sonra ayaklarının altında ezme;

Sakla kurumuş kokusunu bir defterin arasında.

Seversin belki etrafa saçılan kıvılcımları izlemeyi,

Sona varıp sönüşünü izlemektense;

Son kıvılcımla yeniden alevlendir yeni ateşlerini...

Kırıntılarını sakladığın anıların olsun,

Yeniden tutuşmaya meyilli ateşlerin.

Sonbaharda solmayan bir sarı,

Gecende güneşi saklayan bir dakika,

Cebine taşınmış bir kuruş

Ve dalgası dinmeyen bir deniz edin kendine.

Sessizliğinde huzuru kovaladığın o gecenin son demlerinde,

En güzel dileği dile!

Ve vedalaşıp mehtapla

Selamla güneşi,

Bir sonraki gecede

Yeniden kavuşmak üzere…

Yazar ..