Kıyamet günlükleri II

delilleri karartmadan,  

adım atamıyor kimse

alevleri yükseliyor yakılan kimliklerin

direnemiyor artık aidiyet hissi

ben dilinden çıkamıyor sözcükler

sözcükler anlamdan soyundukça

üryan bedenlerinde kayboluyor

yaşamdan izler



geometrik şekiller içinde

abuk bir görüntü alırken biçim

kayıp bir tarihe uyanıyor çocuklar

ölüler, kentte imtiyazlı bir sınıf

nefes alamıyor ademoğlu



kabzalar boş, kınında tutulursa kılıçlar

paylanmaya müstahak olacakları zannında

hazzın merdivenlerini tırmananlar,

reklam aralarında iniyor maskeler,

mesai beşiklerinde sallanıyor anne ve babalar

dikenli tellerle sarılıyor çıplak bedenler,

kanın estetize edilişi yetiyor

kendinden geçirmeye kitleleri

akan kanın kırmızılığında donuyor zaman

gözler fal taşı,

kalpler çakıllaşmakta