- Kategori
- Şiir
Kızım gibi özlemin

En yalın halimde bile,
Ben hep sevmeyi bildim,
Gitmeyi en iyi sen...
Bir de sövmeyi çok iyi bildim dönmediğin akşamlara,
Açmadan solmayı öğrettim akşam sefalarına.
Ağıt yaktım çocuk seslerinden akşamdam kalma hayal kırıklıklarıma,
Gitmen de bahane oldu aslında gözyaşlarıma,
Akacakları varmış,
Damarda durmayacak ya...
Yalnızca üstü açık yatışımın eseri değil bu karın sancısı
Adamlıktan gün almış yaşımda çocuk gibi ağlayışlarım
Kırık bir oyuncağın elimde kalışıydı aslında içimin acısı
Hayır değil kapı eşiklerine dalışı gözlerimin ve sözlerimin yarım kalışı
Artık sevmelerim kayıtdışı...
Olgunluğumdan değil sessizliğim,
Sensizlikten...
Ve yokluğundan bana kalan özlemin,
Onu da sana inat, kızım gibi büyüttüm...
Mithattan