Kızımıza kısmet çıktı

“Hafta sonu Aysel’i istemeye gelecekler” diye müjdeleyen karıma büyük bir heyecanla sordum:

— Ana sıcak ne yapacaksın?

Başka zaman olsa bu sorumu bana yedirecek olan sevgili karım, kızına kısmet çıkmış bir ananın hoşgörüsüyle tatlı tatlı azarladı beni:

— Aşk olsun Necati, kız istemeye gelecekler diyorum ayol, sarhoş arkadaşların ziftlenmeye gelecek demedim. Kızımızı istemeye geliyorlar huuu!

—Kalbimi kırıyorsun ama karıcığım. Bir kere benim arkadaşlarım sarhoş değil, içince birazcık mayhoş oluyorlar o kadar. Ayrıca ziftlendikleri de ne? Sofraya ne koyarsan onu rakıya katık ediyorlar hepsi bu.

Aslında karımın sabrını zorlamamak lazım biliyorum, biliyorum ama bazen böyle boş bulunuyorum.

— Necati tepemin tasını attırma benim. Evlendik evleneli bir gün yüzü görmedim. Kızıma kısmet çıkmış, kırk yılda bir yüzüm gülmüş onu da çok görme! Ayol Aysel’i istemeye geliyorlar içmeye değil. İnsan bir sorar “Kimlermiş, ne iş yaparlarmış, memleket nereymiş” falan…

— Kimlermiş karıcığım? Ne iş yapıyorlarmış, nereliymişler?

— Vallahi ben de bilmiyorum. Gelince tanıyacağız inşallah. Bizim Naciy’anımla haber göndermişler ”Kızları müsaitse istemeye geleceğiz” diye.

— Madem sen de tanımıyorsun, o zaman ne diye kızıyorsun sakinem benim? Tanımadık adama kız mı verilir? Şimdi söyle bakalım ana sıcak ne yaparsın…

-Necati!!!

— Yahu senin de öfken burnunda. Ne dedim ki ben? Kuracağız bir rakı sofrası, öğreneceğiz kimmişler neciymişler… Ne demişler, bir insanı tanımak için ya onunla rakı içeceksin ya da uzun yola çıkacaksın.

— Her içmene bir bahane uydurmakta üstüne yoktur zaten. Ayol daha ilk kez tanışıyoruz, kız kahve pişirip dökmeden getirecek mi diye beklerken "hadi buyurun rakı sofrasına!”…Hem belki içki içmiyorlar?

— Daha iyi ya işte, öğrenmiş oluruz. İçki içmeyen adama verecek kızım yok benim! Yazık eder miyim kızıma. Bu yaşa getirene kadar ona öğrettiklerim boşa mı gidecek? Meze konusunda değme ustalar eline su dökemez. Onun hazırladığı rakı sofrasının kıymetini ben bilirim. Kolay mı? On dört yaşında başladım meze yapmasını öğretmeye, şimdi otuz ikisinde olduğuna göre… Demek ki on sekiz senedir meze ustası benim kızım. Ne sarhoşlar istedi de vermedim. İçmeyen adamla evlensin de bütün bu öğrendikleri, bütün mahareti boşa mı gitsin, yazık değil mi? Hem kocası içmezse Aysel’in içmesine de karışır!

— Yani Necati ne şom ağızlısın! Nereden biliyorsun oğlanın rakı içmediğini? Hem “rakı içmiyor” diye damat geri çevrilir mi? Kız senin yüzünden otuz ikisine geldi hala koca bekliyor. Yazık değil mi gül gibi yavruma. Kocası içmezse içmeyiversin, tek kusuru bu olsun.

— Hayır efendim. Bir adamda içmemek tek kusur değildir, bir sürü kusurun en büyüğüdür. Kurarız rakı sofrasını, içmiyorsa da öğretirim ben ona içmesini. Yok, illâ da ben içmem diye diretirse, yallah başka kapıya. Yok, içer de muhabbete katılırsa, sofradan kalkmadan ben sana söylerim nasıl biri olduğunu. Ana sıcak ne yapacaksın?

— Pes vallahi, illâ kurduracaksın rakı sofrasını. Rakıyı ilk günden burunlarına dayayınca “Aman kalsın” diyerek ya vazgeçerlerse Aysel’i istemekten? Yine mani olacaksın kızın kısmetine.

— Canım biz de burunlarına dayamaz teklif ederiz sadece. İçtiler içtiler, ne alâ. Yok, baktık mırın kırın ediyorlar, Aysel’e bırakırız kararı. İster köpüklü köpüklü pişirir kahveyi, hanım hanımcık ikram eder, isterse içine tuz atıp bir de üstlerine döker. Benim güvenim tamdır kızıma, n’apçak rakı içmeyen herifi!

— Eh madem öyle, Aysel mezelere başlasın bari. Sen Osman’a tembihle de iyisinden biraz işkembe ayırsın. Ayıltmadan göndermeyelim damadı. Ben de şöyle bol acılı bir saç kavurma yaparım. Zaten hayırlısıysa olsun.

— Vay be! Demek kızıma kısmet çıktı. Ben bu akşam bunu kutlarım arkadaş. Aysel! Gel yavrum. Hadi hazırla o gül elcağızlarınla babanın çilingir sofrasını, sofraların kralına layık kızım benim…