Korkularıma Dair

( Bu başlık sevdiğim bir şarkıya ait. )

Çocukken korkularım her çocuk gibiydi aşağı yukarı. Gece tuvalete uyandığımda tekrar yatağıma dönene kadar korku içinde kalırdım. Ancak yatağa girip yorganı üzerime çektiğimde kendimi güvende hissederdim. Neye karşı güvende ? Belki canavarlara karşı… Veya gün içinde arkadaşlarımdan duyduğum hikayelerdeki cinlere karşı… Sonra uzun bir ara belli başlı bir şeye karşı korku beslemedim. Ta ki üniversite sınavını geçene kadar….

Ne oldu bilmiyorum. Haziran 2014… Türk gencinin hayatında dönüm noktası olan o malum sınavı geçince öyle dönemler geçirdim ki ,4- 5 yıl geçti aradan, anca toparladım.

Önce bir kabus gördüm ki en afilli aksiyon filmleri yanından geçemez. Dünyayı dev yılanlar sarmış ve ben arkamdaki bir avuç insanla onlara karşı savaşıyorum.( Bu kadar yıldır hala o rüyanın konusunu unutmadığımdan rüyanın etkisini anlamışsınızdır. ) sonra günlerce her baktığım yerde yılan gördüm.

Bir süre sonra yılan korkusu yerini cin korkusuna bıraktı. özellikle geceleri az çekmedim. Çalan telefonuma bakmaya korkardım cinler beni arıyor diye. İnsanların ayaklarına bakardım ters mi düz mü diye. Sonra bu korku karanlık korkusuna evrildi. O dönemde dışarı çıkarken hatim indirirdim neredeyse ! fark ettim ki dua ederken daha çok geriliyorum. Evden çıkarken dua edip dışarıda karanlıktayken, apartman içinde vs , beynimi boşaltma metoduyla atlattım bu badireyi.

Çok uzun ve ağır bir depresyonun ardından 2015 baharında panik nöbetlerine kapıldım. Bu kez korkunun bir tanımı, tarifi yoktu. içimdeydi ama kaynağı belirsizdi. Geceleri çığlık çığlığa uyanırdım.

Son zamanlarda daha somut bir korku yaşıyorum : köpek korkusu. Gideceğim yolları , dışarı çıkacağım saatleri vs sokak köpekleri tayin ediyor. İşin kötü yanı bu korkunun henüz bir panzehirini bulmuş değilim. Zira bu korkunun sivri dişleri ve ürkütücü havlamaları var !