- Kategori
- Şiir
Küskünlüğüm sana değil......

Soğuk.... Acımasız..Yok edici etkisiyle donduran ve kaybettirerek çekip giden......
Kuruttuğum gülleri bırakacağım Sana;
O, ayrı geçen her yılın anısına biriktirdim..
Hani; o son buluşmamız var ya;
O günü, kanatsız kaldığım gün bildim..
Suskun ve ümitsiz...
Soluk ve zavallıydık.
Hem sen, hem ben; ikimiz..
Mânâsız ve sessiz bir çığlık gibi sesimiz;
Bir inat ve gururdu bizi savurup atan
Seni benden,
Beni Senden....
Bir delik çuval gibi, boşaldı içimiz..
Hoyrat ve yırtıcı iklimlerin ezdiren çabası,
Ve de durduramadığımız gizli arayışlar;
Zamanla, daha da bükülen dizimiz..
Uçurtmamı kopardılar,
Yere düştüm yükseklerden..
Döne döne, taşlara çakıldım..
Erken bitti gezimiz..
Ne oldu o açtığımız baharlara!!!
Nerde yapılan taçlar; sevgimizden??
Ve isim kazıdığımız o ağaç??
-Sözümüz...
Her yıl bir gül kuruttum.
Dopdolu bir sandık....
Dolu.... Kurumuş güllerle dolu...
Hani, o son buluşmamız var ya....
O günü, kanatsız kaldığım gün bildim..
KAÇ YILIN ARDINDAN KOŞUP DURUYOR HEP;
BIKMADAN, ÖZLEMLE ARIYOR GÖZÜMÜZ.
BAHARI HARCADIK, GURUR SUÇLUYDU HEP;
YAZ BİTTİ... BİTMEKTE, BİTİYOR GÜZÜMÜZ..
Bitmesin güz,
Artık, gül de gelmesin...
Bir kere daha görmeden SENİ,
Söyleyin ne olur,
Kış da gelmesin....
YÜCEL AKTAŞ