- Kategori
- Öykü
Narkisosun hikayesi

yorumsuz
İstemiyorum benden gitmeni… Hele gözlerini gözlerimden çekmeni asla istemiyorum. Sanmaki bu yakarışlar senin içindir. Evet sana ya da senin için değil bu serzeniş, kendim içindir, bencil olduğum içindir. Neden mi?
Narkisosun hikayesini bilir misin sen? Hani bizim yakışıklı delikanlı hergün ormanın bir köşesindeki göle gider. Kendini gölün yansımasında seyretmek için..Giderken de yolunun üzerine çıkan orman tanrıçaları oreaslara hiç mi hiç aldırmaz.Onun için güzellik sadece kendisidir. Sonunda birgün o çok sevdiği göle düşer ve göl yutar onu, ölür gider delikanlı. Bunun üzerine oreaslar göle gider. Bir de ne görsünler göl ağlamaklı… Sorarlar neden ağlamaktasın böyle divane gibi... Göl, narkisos için ağlıyorum der. Oreaslar şaşırır. İyi de derler senin ağlaman değil, sevinmen gerekir. Onun gözü senden başkasını görmezdi, bizim yanımızdan defalarca geçti ama bir kez olsun dönüp bize bakmadı. Sen ağlıyorsan biz ne yapalım derler. Göl cevap verir. Ben o öldü diye ağlamıyorum, ya da onu özlediğim falan yok. O benim yansımamda kendini seyrederken ben de onun gözlerinde kendimi seyrediyordum. Kendimi ilk kez onun gözlerinde gördüm ben, bir daha da göremeyeceğim.İşte ben bunun için ağlıyorum.
Hikayemiz böyle işte. Anlamışsındır şimdi beni. Anlamışsındır neden bencil olduğumu. Velhasıl istemiyorum işte benden gitmeni. Ben ilk kez senin gözlerinde gördüm kendimi.
Öyle bir ben oldun ki bende, gidişin bitişim olur. Çekersen gözlerini gözlerimden aynasız kalırım bu dünyada. Ve aynası olmayan, kendini hiç göremeyen bir insan için yaşamak ne kadarsa o kadar yaşarım bende…