Nasıl felç oldum?(2) / yeni hayatımla tanışıyorum!

Elindeki evraklarla başhekim Sururi bey karşımdaki koltuğa oturdu. “Benim bacaklarımı ne zaman alcıya alacaksınız? Ayhan’ın durumu nasıl?” diye sordum. Yataktan kendi başıma dönemediğim için hemşireyi yanına çağırdı hala vücudum çürük içindeydi. Hemşire beni yan yatırdı ve etrafımı yastıklarla destekledi. Elinde birde iğne vardı. İğneyi beni sakinleştirmek için getirmişti.

Beş dakika sonra Sururi bey “Semracım sen kuvvetli bir insansın bak arkadaşının durumu senden de ağır hatta tıbben ölü” dediğinde inanamadım. Bana o güne kadar onun yurt dışında başka bir hastanede olduğunu ve orada ki tıp imkânlarının daha iyi olduğunu söylüyorlardı. İçimde hep ondan iyi bir haber alacağımın umudu vardı. Ona ölümü hiç konduramadım. Durumu benden daha ağır demek ki ve daha uzun süre yoğun bakımda kalması gerektiği için böyle söyleniyordur diye düşümdüm. İçimde hep onun yaşadığına dair bir umut vardı.

Peki, benim bacaklarımı ne zaman alçıya alacaksınız? diye tekrar sorduğumda: “Semracım açık söylemek gerekirse şuan yürüme şansım tıbben %1, omuriliğinde hasar var bu yüzden bacaklarını hissetmiyor ve hareket edemiyorsun. Ama tıp çok çabuk gelişiyor umarım sen ve senin durumdaki insanlara en yakın zamanda güzel haberler veririz seni burada yeni hayatına rehabilite edeceğiz, burada mesane eğitimi, yataktan sandalyeye geçişin gibi eğitimlerle yeni hayatına uyumu öğreneceksin.

"Yolun uzun bir yol seninde bize yardımcı olman gerekiyor lütfen gel bu yola beraber çıkalım sakın bizi yarı yolda bırakma sen bizim için önemli ve özel bir insansın senin bu gücün var sakın ama sakın pes etme” dediğinde; Nasıl yani ben felç mi oldum? Omurilik bu kadar hassas mı? Neden % 1 yürüme şansı? iki tane çocuğum var ben onlara nasıl bakacağım? İş hayatım ne olacak? Ben ve tekerlekli sandalye…. Yok canım bütün bunlar kötü bir rüya ve ben kabus görüyorum. Doktorlar anlamamıştır diye düşündüm çünkü bacaklarım benim istemim dışında da olsa hareket ediyor ve kasılıyordu.

Bacaklarıma bakıyorum karşımda öylece duruyorlar, benimler ama bana ait değiller. Ne diyeceğimi nasıl cevap vereceğimi düşünürken derin bir uykuya dalmışım. Aslında vurulan iğneyle en az 10 saat uyumam gerekiyormuş ama ben kısa bir süre sonra ağlama krizine tutulmuşum ve ateşim 41 dereceye çıkmış. Beni hemen karşıdaki yoğun bakım ünitesine almışlar. Yine bir sürü iğneler, ilaçlar, serumlar... Tüm ailem ve yakınlarım doktorlar karşımda. Yine yoğun bakım kokusu burnumda ya bırakın beni öleyim diye onlara yalvardım. Bunlar nasıl benim başıma gelir? Neden ben? Ben nasıl bu durumun altından kalkarım daha yatakta bile kendim dönemiyordum üç kişi beni çarşafla döndürüyorlardı. Ben hep böyle birilerinin refakatinde mi yaşayacaktım. Oysa kaza öncesi herkese koşan bendim. Peki, çocuklarım ne olacaktı? Onlara kim bakacaktı? Hiç aklımdan çıkmayan soru bunlardı. Evim kira yanımda çalışan insanlar ne olacaktı? Ben bu durumda işlerimi nasıl yürütecektim? Allah’ım en iyisi ölüm diye çok düşündüm.

Bunların hiç birinin üstesinden geleceğimi sanmıyordum. Hemşireler yanımda hiçbir ilacı bırakmıyordu. Zaten bende tek başıma komidine uzanamıyordum. Belki uzanabilseydim hayatıma son verirdim o dönemde. İlaçla uyutulmadığım zamanlar gözyaşım hiç durmuyordu… Çocuklarım benim boyuma geldiğinde onlarla sarmaş dolaş gezeceğimi düşünüyordum. Kızım Tuğba 12, oğlum Tolgay’sa 8 yaşındaydı ve o sene oğlumun sünnetini çok güzel bir düğünle yapmayı düşünüyordum. Her şey sadece hayalde kalmamalıydı daha okulları devam ediyordu. Kaza olmadan öncede saçlarım belime kadar uzundu ve kafamdaki yüzlerce dikişten dolayı saçlarımı sıfır numara kesmişlerdi. Vücudumda da hala şişler ve morluklar vardı.
Elim yüzüm yatakta yıkanıyordu ve hiç aynaya bakmıyordum. Ziyarete gelen ailem ve dostlarım bana moral verirken dışarıya çıkıp bayılanlar bile oluyormuş. Semra’nın haline ne olacak nasıl tüm bunlara dayanacak diye…

(Devam edecek)