Neylesin

Neylesin bu gönlüm, gelen baharı,
İçinde hüzünler yumak olunca.
Hasretle anarım o giden yâri,
Her akşam ufukta güneş solunca.

Çok tatlı gülüşü, bakışı vardı,
İçin için, beni yakışı vardı.
Kolyesinin yeşil bir taşı vardı,
Ne kıvrak yürürdü, o yol boyunca.

Saçları sarkardı omzuna tel tel,
Dünyamı süslerdi hep dantel dantel.
Döner mi buraya bilmem o güzel ?
Gurbette kaldığı günler, dolunca.

Acaba rahat mı, mutlu mu orda ?
Yokluğu bıraktı beni çok zorda.
Kavrulmuş gibiyim, sanki bir korda,
Ondan uzun süre ayrı kalınca.

Dertli ozan, düştün aşkın ağına,
Dile kar yağmasın, gönül dağına.
Gidip de hayal kur, sevgi bağına,
Geceleri gökte ay kaybolunca.

Fahri ERSAVAŞ

1920'de Geyve'de doğmuşum. İlkokulu Geyve'de, ortayı Bursa'da, yüksek okulu da Ankara Erkek Tenik Yü..