Nice mutlu yıllara!

16 Aralık'ta kardeşim kızını evlendirdi. Düğüne katılmak için Aydın'a gittim. Ailemizin ilk düğünü idi. Düğün evinde bütün akrabalar buluştuk.Uzun zamandır görüşemediğimiz yakınlarımızla özlem giderdik. Akşam düğün salonuna geldiğimizde içimi bir heyecan kapladı. Yaşamım boyunca hep bir kız evladın özlemini çekmiştim. Yeğenimin evlenmesi babası kadar beni de etkiledi. 8 tane torun var, Duygu ikinci torun ama kızların ilki. Benim oğlum 3. torun. Sıra onda şimdi.

Gelin ve damat salona girdiklerinde, kardeşimin ıslak gözlerindeki mutluluğa tanık oldum. Yaşlı gözlerle kardeşime sarıldığımda hıçkırıklar birden boşaldı. Kendi kendime kız çocuğunun evlendirilmesi, evden ayrılması gerçekten çok zor dedim. Herhalde ben kız babası olsaydım, kızım kolay kolay evlenemezdi. (Yoksa kötü bir baba profili mi çizerdim?) Düğüne giden oynarmış sözünü yerine getirircesine orkestranın bütün parçalarına dans ederek, oynayarak eşlik ettim.

Gece 24.00 olduğunda ayrılık saati gelmişti.Yeğenim yeni bir yaşama ayak basıyordu. Evet Duygucuk evlenmişti, o dünün minik Duygusu büyümüş bir aile olmuştu... Damat Hakan da çok sevimli birisi. Yabancılık çekmeyecek aramızda.

Mutlu ol DUYGUCUK!... İnşallah çocuklarını da severiz.