Noel Baba, geyikler ve çam ağacı

Noel Baba, geyikler ve çam ağacı... Tüm dünyanın ortak paydalarından oldular; çizgi filmlere, filmlere, öykülere konu oldular. Noel Baba, tıpkı Nasreddin Hoca gibi, tıpkı rüyalara giren ak sakallı dede gibi, tıpkı Şirin Dede gibi bir bilen, bir yol gösteren, bir mutlu eden oldu.

Geyikler bizim gibi bir yaratılandı. Çam ağacı da bizim gibi bir yaratılandı. Bu öyküde insanların mutluluklarını gösterme şekliydi, hayal güçlerinin bir eseriydi. Ama aynı zamanda gerçektiler.

Hani bizi leylekler getirdi ya dünyaya, yılbaşlarında da hediyelerimizi o geyikler getirirdi işte. Külkedisi'nin balkabağı dönüşümüne şahit olmayı kaçımız istemezdik? Saat 12 olmadan o saraydan ayrılmayı ve bir gün o sevgilinin kendi pabuçlarımızı ayaklarımıza giydirmesini? Kaçımız arzulamazdık?

Neyi tartışıyorsunuz beyler bayanlar?

Çam ağacı günahmış. Değil.

Noel Baba günahmış. Değil.

Noel demek günahmış. Değil.

31 Aralık gecesi mutlu olmak, eğlenmek, sevdiklerini aramak, iyi temennilerde bulunmak günahmış. O da değil.

Günah olan, insanlara 1 gecelik de olsa mutluluğu çok görmek. İster hıristiyanlığın bir reklamı gibi lansedilsin, ister Coca Cola'nın buluşu olsun... Siz kendinizi bilin, yeter. Kendine güvenmeyen toplumlar gün gelir Allah'ın yaratılmışları geyiği de çamı da kendine düşman beller. Depresyon hali!

"Hoşgörü, en azından bilmezden gelmektir.". Noeli kutlamama hakkınıza da herkes saygı göstermelidir ancak siz de bırakın, herkes kendi mutluluğunu kendi yolunda arasın ve bulsun.

Mutlu ve mübarek noeller...