O'nsuz üşüyeceğim...

Gözlerimi dikmiş... Mum çiçeğine bakıyorum.

Eller sevgi ile tutuyor dallarından... Yerleştiriyor düzgün düzgün.

Sonra suluyor usul usul sanki... Sanki... Çünkü aslında yok o eller. Hayalimdeler, "sanki" var gibi.

"Ne tuhaf" diyorum içimden. Aslında filmlerde olur bu flashback... Yani geriye dönüşler. Ama gerçek hayatta da oluyormuş.

Başımı çeviriyorum usulca... Sehpanın üzerinde bir cam küre... Hani ters döndürülüp-tekrar düzeltildiğinde içindeki minik eve ve geceye kar yağdıranlardan. Bir yılbaşı gecesi gelmişti evimize... Ben "istiyorum" diye tutturduğum için, bir gün boyu aranma sonucu bulunmuş cam küre. Elimde bütün gece küçük bir çocuk gibi evire-çevire oynarken ben... Bana sevgi dolu-mutlu bakışları canlanıyor gözümde... Başımı çeviriyorum pencereye doğru.

Orada durmuşuz üçümüz... Ben, o ve ablam. Benim manzarasını beğenip beğenmememe göre alınıp alınmayacağına karar verilecek ev için... Bütün şımarıklığımla "Eh işte, olsun bari" diyorum... Ve ev alınıyor. Ve ben şimdi o evin bir odasında... Geriye dönüşleri yaşıyorum.

Masanın üzerinde artık sahibi tarafından kullanılmayan kül tablası... Yanında mahzun çakmak.

Bir oda var ki evde... Giremediğim... Girmeye yürek gücümün yetmediği... O'nun odası. Yatağının üzerinde giyilmeyi bekleyen... Ve artık "asla" giyilemeyecek pijamaları. Kapısından hızla geçiyorum o odanın... Sanki "Mavi Sakal"ın kırkıncı odası... Girilmemeli... Girmemeliyim. Girersem dayanamam... Bir daha asla o odadan sağlıklı bir ruh hali ile çıkamam gibi geliyor nedense.

Her köşesinde bir anı... Her odasında bir hikâyemiz var hayata dair... Yaşama ait... Başımı nereye çevirsem... Orada bir yaşanmış.

Bahçeye çıkıyorum... Yine benim için yapılmış çardak.

Ne çok şımartılmışım... Ne çok şey yapılmış benim için. Yaşamın içinde fark etmediğim, ama şimdi değerini öğrendiğim.

Artıık kimse beni O'nun gibi şımartmayacak... Kimse "ne istiyorum" diye gözümün içine bakmayacak...

Yaşam sürecek... Ben, gün be gün eksikliğini hissedeceğim.

Ve O'nsuz... Hep üşüyeceğim.