O'nu eve ilk getirdiğimde küçücük bir makyaj çantasındaydı

1.5 aylıktı. Yıl 1993 Eylül.

O kadar çok şey paylaştık ki onunla.. Tüm acılarım da tüm sevinçlerimde ilk yanımda olan o!!

Kahverengi gözleri, simsiyah burnu, açık kumral tüyleri ile benim biricik oğlum PONTİ den bahsediyorum.. Evet şimdi 14 yaşında.. Ve 10 gündür rahatsız. İki kez veterinere acil olarak gittik. Bugün serum takıldı.. 3 saat başında dua ettim.. Ne olur beni bırakma diye.. Belki de çok bencilce bir durum.. O ister mi bırakıp gitmeyi?.. Ama hep öyle değil midir zaten? Sevdiğimizi kaybettiğimizde hep nasıl ağlarız? "beni neden bırakıp gittin".. İlginç bir düşünce, bencilce. Ama...

Veteriner 14 yaşında olduğunu bildiği için "hazırlayın kendinizi" dedi.. Başım döndü, gözüm karardı, gözyaşlarım duramadı.. Nasıl hazırlarım ben kendimi.. O daha benim küçük oğlum, sırdaşım, arkadaşım.. Ve yaşlı diye dr. ömür biçebiliyor.. Kendisinin de köpekleri var.. Aynı şeyi onlar içinde mi düşünür acaba diye bir diyalog geçti aramızda.. Tabi ki benim düşüncelerimle aynı cevabı aldım.. Kuzguna yavrusu misali.. Evde serum takabilirsiniz dedi. Ama ben onuda kabul edemedim.. Kıyamam ki onun canını yakmaya.. Doğru dedi biz daha gaddar oluyoruz.. İşi gereği olmak zorunda.. Ve dediki "hasta yaşarsa Tanrıdan, ölürse doktordan bilinir." Evet bu da doğru..

O serumu damarlarına alırken gözgöze geldik Pontiyle.. "Bak oğlum.. Ben seni çok seviyorum ve bahar geliyor seninle daha çok gezeceğiz.. Neolursun gitme.. Daha çok erken." Bunları dediğimde bana baktı.. "Tamam dayanacağım" dedi ya da dermiş gibi geldi bana.. Hava almak için dışarı çıktım geldim.. Pozisyon aynı.. Sıkılmıştı durmaktan.. Çıkart şu iğneyi diyordu bana.. 3 gün sürecek tedavi. Artık bilemiyorum uzun bir maraton mu, kısa bir maraton mu bekliyor bizi.. Hala bu hasta haliyle peşimde dolanmaya çalışıyor.. O koşturan, yaramazlıklar yapan Ponti yok şimdi.. Hasta, halsiz.. Ama umutlu benim gibi.. "Kötü düşünürseniz kötü olursunuz" sözünü anımsadım.. Ve söz verdim kendime.. Kötü düşünmeyeceğim.. Şimdi bazen okuyan arkadaşlarım diyebilir ki; insanlar da ölüyor, insanlar da hasta! Evet.. Haklısınız.. Bende şunu diyorum.. "Hayvan sevmeyen insan sevemez. İnsanları tanıdıkça hayvanları daha çok seviyorum".. Çünkü onlar o kadar menfaatsiz ve sevgi dolu ki.. Söyleyin bana işten yorgun argın, sinirli geldiniz. Sizi kim hergün aynı sevecenlikle karşılar, kucağınıza atlar, tüm stresinizi alır.. Dedikodu yapmazlar, sevgileri sahte değildir.. Sokakta gördüğünüz bir köpeğin gözlerinin içne bakın.. Göreceksiniz ki sevgi doludur.. "beni sevin" der sadece.. "Beni incitmeyin"...

Umarım Ponti iyileşecek ve ben de siz yazacağım.. Sevgiyle..