Ödünç..

Ödünç hayatlar almak..Hep mutlu olan insanların gülücüklerini ödünç almak..

Yüreğimin içine atıp koyuvermek geliyor onları bazen. Mutsuz olduğum zamanlarda onlara sığınmak istiyorum bazen.

Ödünç sevgiler vermek istiyorum bazen. Sevgim başkalarına da çok gelmeli istiyorum. Bazen de sevgilerimden sıkıldığım oluyor.. Niye mi ?..Çok seviyorum sevgilerimi de ondan..

Ödünç acılara bakmadan da edemiyorum. Gözyaşlarını seviyorum bazen de..Acı duyuyorsam yaşıyorumdur düşüncesiyle belki de.

Kayıklarımın içinde gidip de dönmeyenlerimi düşünüyorum. Boğazımda düğümleniyor hıçkırıklarım. Yutkunuyorum.

Askıya alıyorum hemen. Hüzün çiçeklerim açmasın yeniden diye..

Yarım kalan puzzle bana mı ait acaba ? Bir parçası eksik kalmış gibi. Her tarafa bakınıyorum yok,yok,yok !

O tek parçayı bulsam sanki her şey yeniden yepyeni olacak gibi..Ama sonra düşünüyorum ki; tüm insancıkların tek parçaları eksik kalıyordur hayatta..Belki bir sevda, belki bir mutluluk, belki bir...vs..

Ödünç hayaller almıyorum hiç. Çünkü o hayaller ki; sadece ve sadece bana ait olmalı. Ben şekillendirmeliyim onları..

Buz gibi akan suyun altında elimi yüzümü yıkıyorum. Belki şok etkisi yapar da ayılırım derin uykumdan diye..

Uykularımın bölünmezliğini yaşamak istiyorum yeniden. Bunun için de ödünç uyku alamam ya..!

Sonra herşeyden vazgeçiyorum. İstemiyorum ödünç hayat,gülücük vs..

Ben ben olduğum için varım diyorum..Belki de bir teselliyle..