- Kategori
- Güncel
Ölüm yok...

İnce Memed, Kalın Çizgi...
VEFAT
Zengin Anadolumun; gönlü zengin halkının fakirliğini onunla yaşadım.
Okula ve barışa açlığını onunla paylaştım.
Dindirilmeyen acılarını onunla çektim.
Emeğinin karşılığını esirgeyen ve umutlarıyla arasına giren karaçalı ağalara onunla isyan ettim.
Ben onunla bir ömür boyu, “Dikenli” yolları aştım.
“Düzü” de görmedik amma yakabildiğimiz kadar “Çakırdikeni” yaktık.
Varsın ısıtsın, yüreğimize düşen ateş her üşüyen bebenin ocağını!
Çukurova’dan yükselen alev, varsın düşüversin kimsesizlerin önüne, aydınlatsın, Anadolu’nun ıssız ve karanlık yollarını.
Sarı Sıcaktır onun yüzü. Yer Demir Gök Bakır olsa Ölmez Otu. Belki Deniz Küstü, Kuşlar da Gitti belki. Karıncanın Su İçtiği Hüyükteki Nar Ağacı dibinde duyuldu Kanın Sesi. Tanyeri Horozları öterken Çıplak Deniz Çıplak Ada üzerinde Tek Kanatlı Bir Kuş bulutlar üzerinde seyirtiverdi.
Üç efsanede bin Yaşar Kemal; gitti sanırsınız amma Kemal Yaşar…
Garibim; bana verdiği Abıhayattan, bir yudum da o içtiydi!
O beni bir kere yazdı, ben onu kıyamete kadar…
İNCE MEMED
Öncel İPEKÇİ 28 Şubat ’15 Ankara,