Önce sevgi sonra gelir bilgi!

İnsan mesleği ile doğar ve büyür diye düşünüyorum. Acaba işimi çok sevdiğim için mi bana öyle geliyor? Bilmiyorum ama iyi ki öğretmenim iyi ki işimi yapıyorum. Günümüz koşullarında öğretmenler fazla değer görmüyor. Üzülüyorum.. Acaba diyorum acaba biz mi bu hale getirdik? Biz mi değerimizi anlatamadık! Bir insanı şekillendirmek hayatına anlam katmak elimizdeyken vicdanımızı yanımızdan ayırmamalıyız.. Bir bakış bir söz belki de dışa yansıtmadığımız bir düşüncemizle bir tohum hayat bulacak ya da bir tohum tohum olduğunu anlamadan yok olacak. Sınıf öğretmeni olarak atanamamam beni özel eğitime itti. İtti diyorum çünkü hiç aklımda olmayan bir şeydi. Zihinsel Engelliler Sınıf Öğretmeni unvanını taşıyabilmek bu işi hakkıyla yapabilmek önemliydi. Bir insan hakketmediği yerde olmamalı !!! Özel eğitimden mezun kişiler bu alanda çalıştığımız için tepkililer. Aslında haklılar gibi duruyor. Kime sorsan aman efendim herkes kendi alanında öğretmenlik yapsın bu sadece boş kalmamak için yapmak istedikleri bir iş… Komik olan herkesin haklı olduğu bir durumun olması :) Eğitimde sevgi şart diyoruz. Bizim göremediğimizi çocuklar görebilir diyoruz. Çocuklar sevgiyi hisseder diyoruz. Ama sadece diyoruz. Uygulamada gerçekten öyle olduğunu unutuyoruz.

Sevginin kutsallığını içimizde hissetmeden dışa vuramayız. Kendimizi sevmeyi unutursak başkasını sevemeyiz. Sevgi, sevdiğimiz şarkıyı mırıldanırken ağzımızdan çıkan melodi gibi hayatımızda olmamalı. Öğretmenin içindeki sevgi güneş gibi parlamalı ve aydınlatmalı. Geleceğe umutla bakan öğrenciler yetiştirmeli. Neden sevgi dedim? Neden önemli olduğundan bahsettim? Çünkü özel eğitime ihtiyacı olan çocuğun öğretmeninden beklediği ilk şey SEVGİ! Önce sevgi sonra gelir BİLGİ ! Diyorum ki herkes sevdiği işi yapsın.

Okuduğum alandan farklı gibi dursa da iç içe girmiş bir halkadayım. Hala sevdiğim işi yapıyorum. Yetebildiğimi hissettiğim sürece de yapacağım…