- Kategori
- Öykü
Osman Usta'nın kuklaları
Güzel bir Kuşadası yaz gecesinin karanlığında Serkan hızlı adımlarla yokuştan aşağı iniyordu. Osman Usta’nın kuklaları başlamak üzereydi. Deniz kıyısındaki Emin Aile Çay Bahçesinden insan uğultuları ve müzik sesleri geliyordu.
Çay bahçesi tıklım tıklım doluydu. Aileler sabahtan yer ayırtmışlardı. Masalarda semaverler tütüyor, kimi anneler çocuk arabalarında çocuklarını sallıyor, babalar da birbirleriyle hem sohbet ediyor, hem de kuklaları bekliyorlardı. Bakalım bu gece İbiş’te, Karagözle Hacivat’ta neler vardı. Garsonlar sık sık müşterilerine uğruyor, sipariş alıp içecek veya nargile getiriyorlardı.
Deniz kıyısındaki çay bahçesi Adalıların en büyük gece eğlence yeriydi. İskelenin yanında yere oturmuş balık avlayan insanlar, rengârenk uçan balon satan satıcılar, ışıl ışıl yanan vapurların etrafında dolaşan yüzlerce insan Emin Aile Çay Bahçesinin etrafını şenlendiriyordu.
Öte yandan yol kıyısındaki oyun parkında çocuklar salıncaklarda sallanıyor, dönme dolaplar için sıra bekliyorlardı.
Serkan, çay bahçesinin etrafında şöyle bir dolaştı. Gözleri arkadaşı Ceren’i aradı. Ceren’lerin ailesi de her gece Türkmen’den gelip kuklaları izlerlerdi. Önce Ceren’in annesi ile babasının bir masada oturduklarını fark etti. Sonra kuklaların bulunduğu bölüme yaklaştı. İşte Ceren oradaydı. Birkaç çocuğu iterek onun yanına yerleşti. Her gece olduğu gibi beraber kuklaları seyredeceklerdi.
Sahnenin ışığı yandı. Ortalığı başlama zilinin zangırtısı sardı. Çay bahçesindekiler kuklaların başlayacağını anladılar. Etrafa büyük bir sessizlik hakim oldu. Herkes Osman Usta’yı bekliyordu. Çocuklar sahnenin hemen önünde büyük bir halka oluşturmuşlardı. Yüze yakın çocuk merakla perdeye doğru bakıyordu.
Deniz kıyısında birikmiş çok sayıda insan da yer bulamadıkları için ayakta kuklaların bir an evvel başlamasını istiyordu.
Derken perdenin alt köşesinde İbiş’in başı belirdi. Sonra gövdesi ortaya çıktı. Çay bahçesinde o anda büyük bir alkış tufanı koptu. Ön sıradaki çocukların hepsi de ayağa kalkmış kendilerince İbiş’e bağırıp çağırıyorlardı. İbiş de başını sallayıp seyircilere selam veriyor, ellerini birbirine vurup konuklara hoş geldiniz diyordu.
-İbiiiişş!...İbiiiiişş!..
-Okula gittin mi İbiiiişş!
-Gittim tabii!
-Ne yaptın okulda?
-İnşaat vardı tuğla taşıdım!
(Gülüşmeler, ıslıklar, alkışlar)
-Aşçıbaşı Tosun Efenduuu!
-Evlenduuum!
-Neler var yemekteee?
-Batlucan musakka!..Batlucan böreği!..Batlucan garnuyaruk!..
(Gülüşmeler, kahkahalar, alkışlar)
Osman Usta’nın kuklaları halkın birleşim merkeziydi. O zamanın sosyetesiydi. Adeta büyük bir düğün yeriydi. İnsanlar bazen ilk defa birbirleriyle karşılaşıyorlar, bazen de tanışıp konuşuyorlardı. Aileler, gençler, çocuklar birbirlerini görüyorlar, birleşik bir Kuşadası toplumunun meyvelerini ortaya koyuyorlardı.
Bazen tam kuklalar oynarken birdenbire iskeledeki geminin yeri göğü inleten kalın düdüğü çalıyor, ortalık inliyor, herkes başını limana doğru çeviriyordu.
Osman Usta’nın kuklalarında sıra Hacivat’la Karagöz gölge oyununa gelmişti:
-Ooofff!...Haaayyy haaak!..
-Ne var ne yok Hacı cav cav !..
-Yâârr bana bir eğlence medeeeet! Amaaaaann!..
-Kafana şimdi gelecek tencere ! Amaaaannn!..
(Kahkahalar, alkışlar, ıslıklar)
Serkan’la Ceren; ilk kez, Osman Usta’nın kuklalarında birbirlerini görmüşlerdi, birbirlerine karşı aşk kıvılcımı orada tutuşmuştu. Daha sonra yıllar geçmiş, iskele turları, Güvercinada gezileri, kayalıklarda balık tutmalar, derken ailelerin tanışması, söz, nişan ve evlilik…Evlenip çoluk çocuk sahibi oldular.Yılları Ada’da geçti. Ne çocukluklarını unuttular, ne de Osman Usta’nın kuklalarını.
O mutlu günlerin bir daha gelmesini, her şeyin baştan tekrar edilmesini ne kadar çok istiyorlar..
-Ceren çocuk nerde bakiiimmm!
-Burdayım İbiiiiş!
-Serkan çocuk sen neredesiinn!
-Ben de buradayım İbiiiişşş!
-Aferin çocuklar!..İyi eğlenceler bakiiiimmm!
- Toplam blog
- : 137
- : 158
- Kayıt tarihi
- : 09.03.14
1958 yılında Söke'de doğdum. Esnaf çocuğu olarak ilk, orta ve lise eğitimimi Aydın ili Söke ilçes..