- Kategori
- Meslekler
Özgüven sorunu
Yalnız kaldığımda hep şunu sorarım kendime neden Astsubay oldum? Neden?
Kendimce sebeplerim vardı elbet, ama 15 yaşında bir çocuktum ve bilmiyordum “Astsubay” ne demek.
O zaman ki şartlar bana seçme fırsatı da vermemişti ki zaten.
Sağcısı, solcusu, kavgaları, neden olduğunu bilmediğimiz ve sürekli duyduğumuz silah ve bomba sesleri, ölenler, yaralananlar ve kardeş kavgaları içindeydik o zamanlar.
İşte bu dönemde okuyabilmek, sadece okuyabilmek için seçmiştim bu mesleği.
Bildiğim bir şey daha vardı babamın karakalem yapmış olduğu ve dedeme ait olan üniformalı resmi evimizin başköşesinde çerçeve içinde dururdu.
Benim dedem; Kurtuluş savaşı gazisi Ağır Topçu Başgediklisi Ahmet efendi idi.
Benim için, ailem için ve bu vatan için gurur kaynaklarından biriydi o!
Bu nedenledir ki ailemizin erkek çocukları asker olmalıydı !... Ve ben evin en küçük yaramaz çocuğuydum.
Şartlar beni bu nedenlerle buraya getirmişti belki de.
Ama bizler bu mesleğe girebilmek için bir yarışın içine girdik ve bu yarışın neticesinde ipi göğüsleyenlerle birlikte başladık. Yani sınavlar, sağlık raporu gibi aşamaları aşıp seçilerek geldik.
Kendi adıma; Hayatım boyunca mesleğimle gurur duydum ve hala da bu gururu yaşamaya devam ediyorum ve edeceğim. Herkes gibi!...
Meslek hayatımıza başladıktan sonra yaşadığımız ayrımcılıklar neticesinde; her arkadaşım kendi meşrebine göre farklı tutumlar sergiledi. Neydi bu yarış iyi sicil almak, güzel bir yere tayin olabilmek gibi mesleki şeyler di.
Ancak bu sürecin bize en büyük kaybı ise “Öz güvenimizi” yitirmemiz oldu. Maruz bırakıldığımız yüzlerce olay bunun tek sebebi idi, hedeflenen amaç ta zaten tam burasıydı. Örnek mi; Emekliliğiniz gelmiştir ama müstakil görev alamazsınız, aracı, silahı tamir edersiniz ama kullanamazsınız, araç konvoyuna komuta edemezsiniz, milyarca dolarlık uçakları tamir edersin, indirir kaldırırsın ama iş nöbete gelince bekle başçavuşum 24 yıl (gerçi şimdi 30 yıl oldu ya) gibi daha yüzlerce olay. Neden? Çünkü biz Astsubayız.
Buna benzer görevleri biz beceremeyeceğiz ama benim bitirdiğim aynı okulu bitirip vatani görevini yapmak için gelen ama benim üstüm olan kişi yapabilecek. Bu yaşadığımız olaylar daha manevi olanları, bunun birde maddi olanları var ki bundan çok daha da fazlası.
Öz güvenimizi kaybetmemiz için sistemli olarak uygulanan bu baskıları çalışırken yitirmeyen meslektaşlarımız ise emekli olduktan sonra da yitirmedikleri öz güvenleri sayesinde; şu anda da yapılan her türlü mücadelede ön saflarda durmaktalar.
Neydi bu öz güven; İnsanın kendine güvenme duygusu değil mi, bu duyguyu yitirdiysek ne olacak peki. Ne olacak işte durum şu anda olduğundan asla farklı olmayacaktır.
Emekli Astsubay olduğunu dahi söyleyemeyen, haklı mücadelelerimize bırakın katkıyı köstek olmaya çalışan, havanda su dövmeye devam eden, tabi olduğu kanunları dahi bilmeyen, size 100 lira zam almaya çalışıyoruz denildiğinde “Padişahım çok yaşa” diyen bir toplum olmuşuz.
Uyanın artık, lütfen uyanın fırsatlar sürekli kaçıyor hem de geri gelmemek üzere kaçıyorlar koşar adımlarla.
Güvenin kendinize artık. Bu mücadeleyi hep beraber yapacağız ve teker teker aşacağız yeter ki birbirinize ve en önce de kendinize güvenin ve inanın.
Hadi durmayın artık emekliler gidin derneğe önce üye olun, Siz çalışanlarımız sizde dernek dergisine abone olun.
Hadi yıkalım şu mahfuz talihimizi.
Saygılarımla.
Ayhan YILDIRIM
- Toplam blog
- : 4
- : 7888
- Kayıt tarihi
- : 18.12.09
1965 Ankara doğumluyum ancak gurur duyduğum memleketim yarenler diyarı Çankırı'dır. Ankara ilteki..