- Kategori
- Şiir
Özlem

işte yine düştün usuma sevgili
yine özledim sesinin tonunu
yüzünün rengini
ve o masum gülüşünü
ben ki saçının her teline türküler yaktım
göz lerinin rengine mısralar dizdim
ve namus borcu saydım kendime bu kavgayı
bazen sokaklara vurdum kendimi
kentin her sokağında aradım seni
ve kan kırmızı güller taktım
sol mememin göğsüne
çocukluğumun kaldırım taşlarını aradım çoğu zaman
üzerinde bilye oynadığım taşları
eli boş dönünce de eve
bıçak saplanırdı sanki kalbime
ama acıtmazdı yüreğimi hiçbir şey
senin yokluğun kadar
sonra uzanırdım yatağıma
ve dalardım derin düşlere
o an ne kavga ne işkence
ne mahpushane geçerdi usumdan
bir sen düşerdin usuma
bir de masmavi gökyüzünde semah dönen turnalar