- Kategori
- Felsefe
Özür dilerim insanlık

İNSANLIK denilen mükemmel duyguyu, görevi
yaşam şeklini kirlettik.
Hiç acımadan onu katlettik.
Bazen bıçakla, bazen silahıyla
ve bazen de topla-tüfekle tar-umar ettik.
Hepsinden önemlisi dilimizle öldürdük.
Söz verdik, sözü kirlettik,
Söz aldık söze nankörlük ettik.
Ne kadar vahşi bir varlık olduk,
insanlık denilen o yüce ismi perişan ettik, kirlettik.
İnsan olarak, insanlığı kirlettik.
Çaldık-çırptık, yaktık-yıktık, kırdık-döktük
ve nihayetinde onu bulabilmek için
bir servet ödesek de onu temizleyemezdik.
Utanmadan hala kendimize o ismi sıfat eyledik.
En nihayetinde insan olarak kendi ismimizi kirlettik.
Ona layık olduğu başka bir isim bulmak gerek artık.
İnsanlık adını öldürdük.
O duyguya layık olduğu
O yüce duyguya bir isim bulmak gerek.
O yüce duygudan özür dileyerek
Ona layık olduğu yüce bir isimle ondan af dilemek gerek.
İnsan insanlığı kirletti.
İnsan insanlığa nankörlük etti.
“İN “ sanılmıştı bu canlı varlık.
Ama “İN “ değilmiş maalesef, sanılmıştı.
Ya bu( İN )sanılan canlıya yeni bir isim bulunmak gerek,
İN şanlı ismiyle temiz kalmaya devam etmeli,
Ya da İN denilen o yüce duygunun adını değiştirmeli,
kirlettiği isimle o canlı varlığı yalnız, baş başa bırakmalı.
BEN ÖZÜR DİLERİM İNSANLIK, BAĞIŞLA BİZİ.