Özür ve gerçekler…

Sayın Köksal Toptan, kadın milletvekillerinin eşlerine verdiği öğle yemeğine, DTP Grup Başkanvekili Fatma Kurtulan’ın, PKK'nın dağ kadrosunda bulunan "Piro" kod adlı eşi Salman Kurtulan'ın da davet edilmesinden dolayı özür diledi.

Bu haber beni hem acı acı gülümsetti, hem de düşündürdü. Benim gibi sıradan bir vatandaşla, Büyük Millet Meclisi gibi ülkemizin en saygın olması gereken kurumu arasında bazı farklar olmalıdır. Ben bir hata yapabilir, bu yüzden de sevenlerimden özür dileyebilirim. Bu bir erdemdir. Ama TBMM Başkanlığı bir hata, hem de böyle “insanın kanını donduracak bir hata” yapma lüksüne sahip değildir. Yapamaz, yapmamalıdır. Her şeye rağmen yapmışsa, bunun ahlaki müeyyidelerini yerine getirmelidir.

Toptan, "Kamuoyumuzdan özür diliyorum, bunu yapmamamız lazımdı, ama benim üç gün Ürdün’de olmam, arkadaşlarımızın dikkatsizliği böylebir sonuç doğurdu" dedi.

Bu özür gerekçesi bile beni utandırdı. Demek söylenenlerin çoğu doğru. Devletin en üst kademelerinde görev yapan bir yığın insan, o makamlara layık oldukları için getirilmemiş, yandaş oldukları için getirilmişler. Demek ki iki satırlık bir davetiyeyi kimlere, hangi şartlarda yollayacaklarını bilmiyorlar. Özellikle bilmiyorlar diyorum. Zira biliyorlar da böyle yapmışlarsa o zaman çok daha kötü.

Konunun bir de başka yönü var. Lisede okuyan bir çocuk bu haberi okuduğunda, acaba “yıllarca okuyup bir şeyler olacağıma bunlara yandaş olayım daha iyi” diye düşünmez mi?

İnsanlarımıza kötü örnek olmaya kimin hakkı olabilir ki?