- Kategori
- Deneme
Parmaklıklara sarıldık suçsuz bir mahkum gibi.
Düşmek üzere çiğ yalnızlığını yaşayan toprak yüzeyine.
Güneşin elleri avuçladığında yalnızlığımı, ben boşuna yanmış olacağım sevdanın ilk uyanışlarında. Kurumuş dallarımdan sarkan uykusuz yorgunluğum beni kırsal bir utangaçlığa bırakacak. Hissediyorum sanki bu pervasız patikaların verdiği terkedilmiş adımları. Anılarım silinmez sensiz yapamadığım buralarda. Yapamam inan bana. Olmaz başka uyanış. Ben sende uyandım, ben sende açtım gözlerimi bir bebeğin dünyasını ilk görüşü gibi. Ben sende ağladım sevgi adına. Ben sende buldum mis kokulu deryaları. Kollarımdan süzülen sevgi lütufları sende haz bulur, sende yaşamayı uygun bulur.
Söylesene bana nasıl alışırım utanmadan arkadaşlık eden yokluğa? Nasıl sen derim ben yalnızlığa? Kolay olsaydı inanırdım ben bu yaşanması imkansız vedaya. Gri yapraklar dökülür şimdi rüzgarla başbaşa kalmış dallarımdan. Yeşiller artık toprak tonundan ölüm tonuna yaklaştı. Tonlarca ağır yükü özümseyen gövdem artık çekemiyor bu hiçliği. Gece gündüz birbirine karıştı sen yok iken anlayabiliyor musun? Az sonra koparak birbirinden ayrılacak bir dal var bende. Düşmek üzere çiğ yalnızlığını yaşayan toprak yüzeyine. Aynı bizim, bizden ayrılmamız gibi. Bizim, hayallerden bir demet kurumuş gül dalı oluşumuz gibi. Koptuk. . .
Ağlıyorum yana döne senin için. Dokunduğum her şey seni hatırlatır bana. Bir sazın telleri nasıl ağlarsa türküleri için; ben de sana ağlarım için için. Hala anlayamıyorum bu sebepsiz ayrılık niçin? Neden? Mantıksız bir olgu . Dalında mor çiçekli bir dal gibi bahara gülümserken, ne oldu da biz böyle poyrazlara yutulduk? Parmaklıklara sarıldık suçsuz bir mahkum gibi. Gardiyanlara uzattık güllerimizi soldukları için. Yoruldukları için biz yapraklarımızı uçsuz bucaksız yollara serpiştirdik.
Hayat ilk fırsatta seni bana kavuşturacak; söz verdi. . .
Gökhan Cenker
- Toplam blog
- : 749
- : 1983
- Kayıt tarihi
- : 11.10.07
Yazmanın hayatın akışının bir parçası olduğu kanısındayım. 6 Mayıs 1982'de doğdum ve İstanbul Kar..