- Kategori
- Gündelik Yaşam
Paşa ve 5199 sayılı yasa…
Objektifimden
İlk kez, bir iş çıkışı eve gitmeden önce yürüdüğüm caddenin kitapevinde görmüştüm onu.
Kitapların, müzik CD lerinin arasındaki bir pufun üzerinde uslu uslu yatıyordu. Bulunduğu ortama ayrı bir anlam kattığının farkında bile değildi.
Artık onu görmek için daha sık uğruyordum kitapevine. Okşamalarımı sessizce kabulleniyordu gözlerini hafifçe aralayıp sonra tekrar uyumaya devam ederek.
Fotoğrafını çekmek İçin izin bile almıştım kitapevinin sahibinden. Ama birçok şeyi ertelediğim gibi onun fotoğraflarını çekme işini de ertelemiştim. Sevmek yetiyordu, onu sonradan göremeyebileceğimi hiç düşünmemiştim bile.
Ve bir akşamüzeri kitapevinin, caddenin çok uğranılan mekanlarına yenik düşüp kapandığını gördüm.
Caddeye taşan güzel müzikleri duyamayacağıma, gençlerin çokça geldiği bu caddenin kitapsız ve kitapevi siz kalışına ve en çok da, paşayı bir daha göremeyecek oluşuma üzüldüm.
Paşa ; adının paşa oluşuna rağmen yaşını başını almış dişi bir kediydi, kuyruksuz bir kedi, kim bilir ne zaman ne için feda kuyruğunu feda etmişti bilinmez.
Ardadan geçen birkaç ay süresince paşayı görmedim. İlk başlarda gözlerim aradı onu ama sonra aklıma gelmez oldu. Bana arkadaşlık edecek başka sokak kedileri de vardı nasıl olsa.
Caddeden geçtiğim nadir sabahların birinde, caddenin çok işleyen simitçisinden simidimi alıp henüz çıkmıştım ki, ayaklarıma bir şeyin dokunduğunu hissettim, dönüp baktığımda ise paşa nın yüzeme bakıp miyavladığını gördüm…
Paşa unutmamıştı beni !!!
Oracıkta ona gösterdiğim sevgimi her zamanki uysallığı ile kabullendi.
O gün farklı bir mutlulukla işe gittim.
İnsan ilişkilerinde bile her zaman yaşanamayan, temeli sadece sevgiye dayanan sıcak bir ilişkiyi etrafımızdaki güzel hayvanlardan başka kim gösterebilir ki ?
Onlarsız sokaklarımız eksik kalır.
Onlarsız sevgilerimiz eksik kalır.
Onlarsız hayatımız eksik kalır.
Ben de 5199 sayılı hayvanları koruma yasasında yapılacak değişikliklerin geri çekilmesini istiyorum.
Şu andaki sokak arkadaşım ise, aynı semt de doğal ürünler satan bir dükkanın sahibinin baktığı simsiyah, pırıl pırıl tüyleri olan tek gözü problemli yavru kedi. Adını üzüm koydum kendisi bilmese de.
Bir gün aynı yasa nedeniyle üzümü ve sokakta yaşayan, tek isteği yemek barınmak ve sevgi olan arkadaşlarımı kaybetmek istemiyorum…
Ve gündelik yaşamıma sevgisiyle renk katan üzüme rağmen, paşayı hiç unutmayacağım.
Ekim 2012 / Kurşun
- Toplam blog
- : 193
- : 998
- Kayıt tarihi
- : 13.01.10
Kırklı yaşlarda başladığım yazma serüvenine elli li yaşlarda da devam etmeye çalışıyorum. Ünivers..