Peri Gazozu

Hüzün, yaşanmışlık, tebessüm ve gözyaşı. Kısaca hayat...

Önce Balçiçek İlter'in programında rastladım Ercan Kesal'e. Bir Zamanlar Anadolu'da fiminin senaryosunda yer almış. Yine Nuri Bilge Ceyan'ın Uzak filmi ile oyunculuğa adım atmış. Avanos'lu doktor. Etkilendim. Konuşmasından, duruşundan, oturuşundan, bakışından. Karşıya bakıp uzağı görüyor gibiydi. Duygular yer etmiş gözlerine. Onlar konuşuyordu sanki...

Kitabından bahsetti. Peri Gazozu. Hemen notunu aldım. Sonra da kitabı. Hemen açtım bir sayfayı. Birkaç satır okuyup hemen kapattım. Ağlıyordum. Başka bir sayfa açtım ertesi gün. Birkaç satır okuma ve yine kapattım. Gözyaşlarım başımı ağırıtyordu artık. Hayır diyordum. Bu bu bir film sahnesi olmalı. Bu nasıl? Bu gerçek olamaz, hayır olmamalı. Maalesef gerçekti okumaya dayanılamayan yazılanlar. Gözyaşları saklıydı yazıların ardında, acılar kazınmıştı sayfalarca sayfalara. Yaşanmışlık, acı tatlı. Ki ağır basıyordu acı...

Bir çocuğun masum kocaman ve utangaç gözlerini görebilirsiniz ya da bir ananın duası çıkar karşınıza. Belki bir baba şefkatiyle karşılaşırsınız, belki de çare arayan bir insan dikilir başınıza.

Bu kitap anlatılmaz ne söylersem eksik kalır.Kelimelerim taşıyamaz duyguları. Ki bir insan yaşayarak taşımış omuzlarında.

Peri Gazozu bir anı kitabı bir nevi biyografi.Yazar kendi çocukluğundan gençliğine, erişkinliğine uzanan bir zaman diliminde anılarını paylaşıyor bizlerle. Kitaptan iki tümce paylaşmak istiyorum sizlerle:

"Çocukluğum bitmiş, bozkırın içinden hızla gençliğime koşuyorum."

"Gençliğim bitmiş işte. Acıların içinden hızla çocukluğuma koşuyorum."

Okunmalı.1 sayfa da olsa okunmalı. Gerisi gelir zaten. İnsanlık hala varmış, İnsan da... Diyebilmek için. Önyargıyı kırmak,anlayabilmek için. Herşeyi bildiğini sansan da aslında hiçbirşey bilmediğini ve hiçbir zaman herşeyi bilemeyeceğini anlayabilmek için. Kafamızı çevirdiğimiz gerçekleri görebilmek için. İnsanları anlamak belki de anlayamamak için, yüzleşmek için okunmalı.

Nacizane bir tavsiye...

Ve yine kitaptan şu alıntıyla sonlandırıyorum yazımı.

"Beraber fotoğraflara değil, geçip giden ömrümüze baktık..."

Herkese teşekkürler. Hoşçakalın...