PKK ile barış "doğru iletişim"le gerçekleşir

Ulus olmak için “tasada ve kıvançta” ortak olmak gerekir.

Bakıyorum hatta beraber bakalım, bizde bu durum var mı?

En basitinden kafamız her an atık değil mi?

Birisi canımız sıkmaya görsün hemen defterini dürmeye hazır değil miyiz?

Yani yok etmeye programlanmamış mı çoğumuz?

Büyük çoğunluğumuz da bunu dert etmeyi bırak, aldırmaz değil miyiz?

Daha yenilerde Başbakan “kinine sahip çık” demedi mi, dindarlığıyla övünerek hem de!

Bu işler böyle gitmez, böyle toplum olmaz, böyle toplumsallıktan söz edilmez!

Böyle iletişim engelli toplum olmaz!

Böyle yok etmeye programlanmış insan çoğunluğuyla ileri toplum yaratılamaz!

Sizi bilmem ama gazetelerin üçüncü sayfalarındaki cinayet ve cinnet haberleri beni kara kara düşündürüyor.

Ve oturup bunu yazıyorum, işin özünü de iletişimsizlikte görüyorum.

Ve de oturup iletişim engellerini bir, bir… Bir daha yazayım diyorum.

Bilelim şu iletişim engellerini bir güzel de onları yapmayalım istiyorum.

İşte o yaramazlar burada:    

“İLETİŞİM ENGELLERİ
1. Emir vermek yönlendirmek…
2. Uyarmak gözdağı vermek…
3. Ahlak dersi vermek...
4. Öğüt vermek, çözüm ve öneri getirmek…
5. Öğretme, nutuk çekmek, mantıklı düşünceler önermek…
6. Yargılamak, eleştirmek, suçlamak, aynı düşüncede olmamak…
7. Ad takmak, alay etmek…
8. Yorumlamak, analiz etmek, tanı koymak…
9. Övmek, aynı düşüncede olmak, olumlu değerlendirme yapmak…
10. Güven vermek, desteklemek, avutmak, duygularını paylaşmak…
11. Soru sormak, sınamak, sorguya çekmek, çapraz sorgulamak…
12. Sözünden dönmek, oyalamak, alay etmek, şakacı davranmak, konuyu saptırmak…

Bütün mesele işte bu, iletişimsizlik!
İki kişi bir araya gelip bir konu üzerinde konuşamıyoruz ve sonra da biz aynı toplumun bireyleri değil miyiz, niçin birbirimize bu kadar uzak duruyoruz diyoruz .Aynı ulusun bireyleri birbirlerine bu kadar mesafeli ya da bigâne ya da, düşmanca davranamamalı! Ahlak anlayışı olsun, geleneksel yapımız olsun buna dur demeli! Diyemiyor, diyemiyor ki bugün bu durumlardayız işte! Dünyanın hiçbir yerinde aynı ulusun çocukları birbirlerini bu kadar acımasızca öldürmeye ah etmemiştir doğrusu! Baksanıza şöyle bir herkes, herkesi her an yok etmeye programlanmış!
Bir şey var ki ben “Türk’üm, Müslüman’ım, Kürt’üm, bir insanım” her şeyden önce diyen birisi bu duruma, “Adam aldırma geç git” diyemez! “Aldırmalıyız hakkı tutup kaldırmalıyız” Akif’çe! Bu ülkeye barışı getirmeliyiz her şeye karşın! Bunun da biricik yolu; iletişim kanallarımızın açık olmasıdır.
Yukarıdaki on iki iletişim engelini atlayarak herkesle doğru iletişim kurabiliriz. Bu da bizim barış çabalarımızın başlangıcı olur!

İddia ediyorum işte; bu yaklaşım ülkemize PKK ile de kesin barışı getirir! Ülkenin insanları arasında iletişim işlek olursa sorun mu kalır? Birimizin derdi hepimizin derdi olduktan sonra… Eller hiç bu kadar silaha gidebilir mi? Devlet barışı getirmek istiyorsa PKK ile “iletişim engelli” yaklaşımlardan vazgeçmeli… Saygılarımla…