- Kategori
- Şiir
Renkler, İnsanlar
RENKLER, DERECELER VE İNSANLAR
Dünyada yaşar nicesi
Rengârenk çiçek bahçesi
Hepsinin farklı lehçesi
Nedir insanın çilesi
Güzel sevdin, gönlün güzel
İçin başka, dışın özel
Bir sayısal, sonra sözel
Günün aydın, kafan güzel
Yüksek alçak, basamaktın
Bazen yedin, bazen baktın
Sevdin gonca gül taktın
Gönlün kara, sen berraktın.
Zaman aktı, sense baktın
Algı gerçek, bir bunaktın
İnsandan çok sanki renktin
Uçtu uçacak, kelebektin
Unutsan da sen insandın
Geldin şükür, giden tadın
Yazılır yazılmaz adın
Silinmeye ilk adaydın.
Hudut sınır, aşamazsın
Ak, sarı simsiyahsın
Sen bir eser, güneş yaksın
Düşünürsen sen bir farksın.
Uzatırdım ben ne sözü
Baktım da gördüm o gözü
Yazmak istedim bir özü
İsterim ki kalsın tözü
Rengin siyah, kara bahtın,
Ya da sarı, çok acıktın
Beyazdın, belki berraktın
Bir yerlerde oyuncaktın