Ruh ikizi dedikleri bu mu?

Yanlarından geçen iki kişi fısıldaşarak;

—Kadın çok güzel ama adam da bir o kadar çirkin… Nasıl evlenmişler hayret!

Kadın bu sözleri duyunca gülümsedi… Toplumun önyargılarına karşı olduğuna seviniyordu çünkü…

Kocası karşısına çıkıncaya kadar birçok erkeklerle flört etmişti. Hepsi tartışmalarla son buluyor, bitiyordu. Hiç birinde kendisini bulamıyordu… Ya da ne derler “ yıldızları barışmıyordu”...Kimse onun dilinden konuşmuyordu sanki… Aynı manzaraya bakıyorlar fakat ayrı şeyleri görüyorlardı!

Bir ağacın gölgesinde çay içerken, ağacın verdiği serinliği hissettiğinde, karşısındaki sürekli kendisinden bahsediyordu… Buna sinir oluyordu… Kendi egosunu tatmin etmeye çalışan biri diye düşünüyor, konuşmalarından hiç zevk alamıyordu… Oysa adam çok yakışıklı idi… Dış görünüşüyle herkesin yanında olmak istedikleri türdendi… Ama onun isteği bu değildi!

Yine mutsuzluklar derken yalnız başına kalıyordu. Güzel bir kadındı. Ama bir türlü uyumlu bir beraberliği yakalayamıyordu…

Konferansları severdi. Bir gün arkadaşları ile konferans çıkışı bir yerlerde çay içelim dediler. Başladılar koyu bir sohbete… Arkadaşlarına yeni katılan birisinin konuşmaları ve düşünceleri, kendisinin dikkatini çekti. Yakışıklı değildi ama konuştuğunu dinletiyordu!

Ayrı özel bir havası olduğunu fark etti. Beğeniler karşılıklı olacak ki, neden nasıl olduğunu bilmeden sık sık görüşür oldular… Aralarındaki konuşmalarda yapılan tüm öneriler, hiç karşı çıkılmadan kabul ediliyor tartışma ortamı dahi doğmuyordu. Birinin başladığı cümleyi diğeri tamamlıyor, aralarındaki uyumu kendileri bile şaşırıyorlardı!

Ruh ikizi dedikleri şey, bu muydu?

Onun yüzüne baktıkça huzuru görüyor, yakışıklı olmamasının hiçbir önemi kalmıyordu! Yaptıkları konuşmalardan öylesine zevk alıyordu ki hiç bitsin istemiyordu… Gizliden içinden duyduğu bu zevkin farkında olarak doyasıya yaşıyordu…

Önceden erkeğin yakışıklı olmasına verdiği değere, şimdilerde kendiside gülüyordu…

Onunla yıllarını geçirmişti ve ömrünün sonuna kadarda onun karısı olarak kalmak istiyordu.

Ruhunu onunla tamamlıyor, aynı dilden konuşuyorlardı. Hayatı paylaşmak da bu değil miydi?

Yanından geçenlerin konuşmaları, bir kez daha aklına geldi ve gülümsedi…

Kocasının elini bırakmamacasına sıkıca tuttu…

Aysen Aydın