- Kategori
- Eğitim
Ruhuma dokun

Neden? Nasıl? Hayır, olamazlarla dolubir hayat...
Herhalde insanların duymaktan hoşlanmadığı sözlerden biri "Ben sana söylemiştim." cümlesidir. Annemiz, babamız, eşimiz, en yakın arkadaşımız... yaptığımız küçük-büyük hatalardan sonra kendi kendilerine bir zafer kazanmanın tadını yaşayarak bunu kullanmayı o kadar çok sever ki.
Peki buna karşılık nedir bizim beklediğimiz, istediğimiz? İçinde yargılama olmayan biraz anlayış ve destek. Hayatı paylaşmanın anlamı da bu değil midir? Ne yazık ki yaşadığımız dünya içerisinde sabır ve anlayış kavramlarını yitirmeye başladık. Kırdığımız kalplerin sorumluluğunu yaşam şartlarına yükler olduk. Dinleme yetimizi kaybederek ya savunmaya ya da saldırıya geçtik.
Zor mudur çevremizdekilerden karşılık beklemeden, şartlar sunmadan içten bir tebessüm göstermek, ne olursa olsun, kim ne derse desin seninleyim demek.
Yanlışlar insanlar için vardır. Fakat yapılan hatalar doğtuyu bulmaya engel değildir.
Önyargılarını bırak, umutlarını, korkularını ve sevgini paylaş. Boynunu bükerek "Elden ne gelir? veya kaşlarını çatarak "Ben sana demiştim." sözlerinden vazgeç.
Ey hayat! İzin ver, anahtarlarımı sana teslim edip ruhuna dokunayım...