- Kategori
- İlişkiler
Ruhumuz öldü...
Geleceğimizin 'ruh'larını da öldürmeyelim...
"Bedenimiz kadar ruhumuza bakamadık.
Sevgiyi,
hoşgörüyü hiç dikkate almadık.
Ruhu üstesinden gelemeyeceği ağırlıklar altında bıraktık.
Resmen ölüme terk ettik.
İnanmadık, inananımız olmadı.
Gülümsemedik, gülmedik.
İlgisiz kaldık, dokunamadık.
Çaresiz bırakıldık.
Bilgisiz kaldık.
Korktuk.
Yalan söyledik,
mecbur kaldık.
Fırsat yaratamadık,
verilmedi.
Önemsemedik, dikkate alınmadık.
"Evet" diyenimiz olmadı.
Sevmedik,
sevemedik, beceremedik.
Sevilmedik.
Kıymet bilmedik, bilenimiz olmadı.
Ruhumuzu çoktan teslim ettik..."
Mutlu, başarılı, hayat dolu insan birden değişebiliyor, huzursuz, mutsuz ve karamsar bir ruhaline bürünebiliyorsa dikkat!...
Öz denetimini yitirip kendine ve veya çevreye zarar verme safhasına gelebiliyorsa daha da dikkat!...
Bu değişimin eğitimle, kariyerle hiçbir ilgisi yok. Zamanla oluşan kendine has sorunları ve sıkıntıları veya istemediği,
kabullenemediği yaşam tarzı ile koşulları, kişiyi bu bunalımın, bu depresif halin eşiğine kadar getirebilir.
Burada,
bu noktada kişi kendisine karşı ilgi kaybının devam ettiği düşüncesini silemediyse, kendince sorunlarına çözüm,
çıkar yol bulamadıysa kaçınılmaz son her an başlayabilir.
Karamsarlığından, keyifsizliğinden hatta ölümden bahsediyor ve buna karşı önlem alınmıyorsa,
tedavi yöntemlerine geçilemiyorsa, bu kişinin yapacağı eylemin adı, "cinnet" tir.
Ancak; eylem öncesine kadar, ruhsal problemleri olan bir kişidir.
Ve çaresi vardır.
Hemen her gün bu eylemleri gerçekleştirenlerin yaptığı, yapabildiği vahşet haberleri okuyor, görüyoruz.
Ama bu olayların hiç bir dönemde bu kadar arttığına şahit olmamıştım.
Burada herkesin bildiği o korkunç kötü örnekleri sıralamayacağım.
Can seviyorsak, insan seviyor ve kıymetini biliyorsak, kendimizi seviyorsak,
kaldıysa o hisden o duygudan eser,
bir filizse içimizdeki, onu tekrar yeşertmenin büyütmenin yollarını arayalım.
Geleceğimizin 'ruh'larını da öldürmeyelim...
Sevgiyi,
hoşgörüyü hiç dikkate almadık.
Ruhu üstesinden gelemeyeceği ağırlıklar altında bıraktık.
Resmen ölüme terk ettik.
İnanmadık, inananımız olmadı.
Gülümsemedik, gülmedik.
İlgisiz kaldık, dokunamadık.
Çaresiz bırakıldık.
Bilgisiz kaldık.
Korktuk.
Yalan söyledik,
mecbur kaldık.
Fırsat yaratamadık,
verilmedi.
Önemsemedik, dikkate alınmadık.
"Evet" diyenimiz olmadı.
Sevmedik,
sevemedik, beceremedik.
Sevilmedik.
Kıymet bilmedik, bilenimiz olmadı.
Ruhumuzu çoktan teslim ettik..."
Mutlu, başarılı, hayat dolu insan birden değişebiliyor, huzursuz, mutsuz ve karamsar bir ruhaline bürünebiliyorsa dikkat!...
Öz denetimini yitirip kendine ve veya çevreye zarar verme safhasına gelebiliyorsa daha da dikkat!...
Bu değişimin eğitimle, kariyerle hiçbir ilgisi yok. Zamanla oluşan kendine has sorunları ve sıkıntıları veya istemediği,
kabullenemediği yaşam tarzı ile koşulları, kişiyi bu bunalımın, bu depresif halin eşiğine kadar getirebilir.
Burada,
bu noktada kişi kendisine karşı ilgi kaybının devam ettiği düşüncesini silemediyse, kendince sorunlarına çözüm,
çıkar yol bulamadıysa kaçınılmaz son her an başlayabilir.
Karamsarlığından, keyifsizliğinden hatta ölümden bahsediyor ve buna karşı önlem alınmıyorsa,
tedavi yöntemlerine geçilemiyorsa, bu kişinin yapacağı eylemin adı, "cinnet" tir.
Ancak; eylem öncesine kadar, ruhsal problemleri olan bir kişidir.
Ve çaresi vardır.
Hemen her gün bu eylemleri gerçekleştirenlerin yaptığı, yapabildiği vahşet haberleri okuyor, görüyoruz.
Ama bu olayların hiç bir dönemde bu kadar arttığına şahit olmamıştım.
Burada herkesin bildiği o korkunç kötü örnekleri sıralamayacağım.
Can seviyorsak, insan seviyor ve kıymetini biliyorsak, kendimizi seviyorsak,
kaldıysa o hisden o duygudan eser,
bir filizse içimizdeki, onu tekrar yeşertmenin büyütmenin yollarını arayalım.
Geleceğimizin 'ruh'larını da öldürmeyelim...
- Toplam blog
- : 660
- : 862
- Kayıt tarihi
- : 15.04.08
Atatürk, cumhuriyet ve Türkçe sevdalısıyım. Hayatımda hiçbir konu veya olay karşısında 'keşke' de..