Ruhumuz tüy kadar hafif artık (1/2)

Ne kadar önemli böyle bir cümleyi dile getirebilmek ve gerçekten inanmak. Başlığı okuyunca, içinizden çok zor, hatta imkansız olduğunu düşündünüz biliyorum. Ama inanın ki ruhumuzu hafifletmek mümkün. Ve o tüy misali ruhumuzla; yaşam senfonisine ayak uydurarak dans etmek olağanüstü bir duygu.

Yaşayabilenlere ne mutlu.

Sayıları az belki ama, neden bizler de onlar arasında olmayalım ki? Hepimizin tek bir amacı var. Yaşamdan tat almak. O halde bunun için çabalamak gerekli.

 ‘’Güzellikleri fark etmek için kişisel yükleri bırakmak gerekir.’’ diyor bir solukta okuduğum ŞİMDİNİN GÜCÜ kitabının yazarı Eckhart Tolle.

Kişisel yükler mi?

Hepimizde o kadar çok var ki. Sırtlanmışız taşıyoruz yıllardır. Üstelik yorulmamıza rağmen üstüne yenilerini eklemekten kaçınmıyoruz.

Haksız mıyım? Kendimize yaptığımız bu eziyeti inanın bir başkası yapmıyor bize.

Günlerimizi bir karabasan çeviren endişelerimizden tutun da; korkularımıza, hırs, yargılama, anlayışsızlık, suçlama ve hatta sabırsızlığımıza kadar. Hepsini var eden, yaşatan bizleriz.

Peki içlerinden herhangi bir tanesinin bize olumlu anlamda bir faydası var mı? HAYIR.

O halde neden kurtulmuyor, hepsini atıp bir an önce hafiflemiyoruz? Zaman alsa da başlamak gerek bir yerlerden. Adım adım. Varsın yavaş olsun ne önemi var? Maksat, verdiğimiz kararın arkasında cesaretle ve azimle durmak değil mi?

Tüm bu yüklerden arınırken eğer gerekiyorsa kendimizi affedelim. Ruhumuzu fazlasıyla zorladığımız için bir de kocaman özür dileyelim. Her gün bir öncekinden daha hafif uyandığımızda içimiz yaşama sevinciyle dolacak. Gelip geçici değil; kalıcı bir huzur ve dinginlik ruhumuzu merhem misali iyileştirecek.

Bu aralar elimde bir roman var. İsmi ‘Sevginin Bağladıkları’. Marie Bostwick imzalı. Tam konumuza uygun aşağıdaki cümle.

‘’Sahip olduğumuz her şey aslında bir şekilde bize sahip oluyor. ‘’

Özgürlüğümüzü nasıl kaybettiğimizi bundan güzel özetlemek mümkün mü? İnsanoğluyuz. Açgözlü ve doyumsuzuz. Ne aldıklarımız yetiyor, ne yediklerimiz, ne giydiklerimiz. Hep daha fazlasının peşindeyiz. Bir olmasın iki olsun. İki yetmez üç olsun istiyoruz. Hep geleceğe yatırımlardayız. Maddi olarak ne kadar çok şeyimiz varsa o kadar zengin hissediyoruz kendimizi. Bir o kadar güçlü.

Ne büyük yanılgı. Ne büyük kandırmaca. 

Maddiyat bugün varsa belki yarın yok. Bugün yoksa belki yarın kat kat fazlasıyla var. Zenginlik bu değil ki. Tam tersine ağırlaştırıyor her bir fazlalık bizi. Sahip olduklarımızı kaybetme korkusu, endişesi ekleniyor fazladan heybemize. Huzurumuz kaçıyor geceleri; ya yarın daha fazla kazanamazsak diye. Ya da elimizdekileri kaybedersek diye.

Sağlığımız yerindeyse, karnımızı ve en kıymetlilerimizi bir lokma ekmekle de olsa doyurabiliyorsak; varsın bazı şeyler eksik olsun. Tek bir kazak giyelim. Geçmiş senelerden kalma beremizi takalım. Ucu delik eldivenimizi onarıp anılarımızı yad edip gülümseyelim yeter ki. Şükrederek. İçimizde sevgi, anlayış ve saygı olsun; yaşama ve içindekilere karşı. İşte en büyük zenginliğimiz bu.

Ben çocukluğumdan beri hep az eşyadan hoşlandım. Şimdi evimde de olabildiğince az eşya var. İhtiyacım olan herhangi bir şeyi alacağım zaman bile öyle çok düşünüyorum ki. ‘’Gerçekten ihtiyacım var mı?’’ diye. ‘’İdare edebilir miyim?’’ diye. Ve itiraf edeyim ben bu halimi çok seviyorum. Varlığı da gördüm, yokluğu da. Ve en güzel erdemin elimdekilere şükretmek olduğuna tüm kalbimle inandım.

Giyimde, kullanımda, yaşamda sadeliğin zarafete açılan en güzel pencere olduğunu düşünüyorum. İlişkilerde, arkadaş ve dostluklarda ise yapmacıksız, net, sadece SEVGİ ve SAYGI olsun. Yeter de artar bile hayatı cennet kılmaya. (devamı 2/2’de)

Sevgiyle kalın.

Belgin ERYAVUZ

26.01.2016

RUHUMUZ TÜY KADAR HAFİF ARTIK (2/2)

İşte bu nedenle ilk adım sadeleşmekte inanın bana. Zaten yeteri kadar dolu heybemiz. O nedenle sadeleştikçe o heybe de hafifleyecek. Elimizden çıkardıklarımızla bir de bakacağız ki endişelerden birisi yok olmuş. Üstelik bir ihtiyaç sahibi inanılmaz mutlu hissediyor kendini bizim jestimizle.

Çok varlıklı olup sade yaşayabilenler; bence hayatın felsefesini çoktan çözümlemişler. Her şeyden yeteri kadar olması da; aza kanat etmenin naif çizgisinde gezinmeye işaret ediyor. İşte ileride zarafet bize el sallıyor.

Gelin bu alışkanlığı edinelim hep beraber. Az şeyle yetinmeyi öğretelim çocuklarımıza. Yaptıklarımızla bizler örnek olalım.

Az olsun.

Öz olsun.

Kıymetli olsun.

Keyfine varalım.

Fazla olanları da verip paylaşalım.

Zihnimizdeki o açgözlüğe dur diyelim.

Sahip olduklarımızın fazla olmasının onları kullanMAdığımız ölçüde hiçbir önemi yok.

Az, az, az. O kadar çok, çok, çok. Çünkü kullanıyoruz. Çünkü işimize yarıyor. Çünkü hep bizimle. Elimizin altında.

Ama zihnimiz bizi bir türlü rahat bırakmıyor ki. Sürekli kulağımıza fısıldıyor ve bizi dürtüyor. ‘’O da olsun. Yok yok bu rengi de dursun. Gün gelir kullanırım. Atmaya, vermeye kıyamam. Hatıra. Geçen sene lazım olmuş giymiştim ne güzel.’’

Kendimizi kandıracak cümlelerimiz o kadar çok ki. Hepsinin altında ezildiğimizi fark edemiyoruz.

Örneğin mevsimsel değişimlerde işimiz başımızdan aşkın. Neden mi? GiyMEdiklerimizi kaldırıp, giyeMEyeceklerimizi çıkarmak için.

Misafir takımlarımız dolapta tozlana dursun bizler hep aynı tabakları, bardakları kullanıyoruz. Sonra birden hatırlıyoruz ve bakıyoruz ki tozlanmış. Çıkarıp tek tek yıkıyoruz. Sonra belki bir ya da iki defa kullanıp tekrar eski yerine koyuyoruz. Kırılmasın, takım bozulmasın diye. Peki kime saklıyoruz tüm bu eşyalarımızı?

İşte benzer düşüncelerden hareketle; Amerika’da yeni bir akım başlatılmış. Sadeleşmek adına.  Kural da sadece 100 eşya ile yaşamak. Alışveriş yapmamak. Kullanılmayan tüm eşyaları elden çıkarmak. Hafiflemek.

Yapabilir miyiz dersiniz? Zorlanırız ilk başlarda elbette ama, insan her şeye alışmıyor mu? Buna da alışırız diye düşünüyorum.

Önemli olan yaşamdan tat almak. Ruhumuz ne kadar hafifse alacağımız tat, duyacağımız çoşku da o denli çok olacak. Anlardaki mutluluklar katlanarak artacak. Sağlıkla kucakladığımız her yeni gün bizim için gerçek birer hediyeye dönüşecek. İşte sadeleşmenin önümüze açtığı rengarenk yollar. O halde durmak yok.

Bugünden itibaren başlayalım mı ruhumuzu tüy gibi hafifleştirmeye?

Sevgiyle kalın.

Belgin ERYAVUZ

26.01.2016

Kaynak: http://www.hurriyet.com.tr; http://cafepepela.blogspot.com.tr.