- Kategori
- Deneme
Ruhuyla sevişmeli...

“Avuçlarımda tutabilseydim seni!”
Avuçlarında tutamazsın beni… Yağmuru sevip de yağmurda ıslanıp, üşüyüp hasta olmaktan korkuyorsan sevişemezsin benimle. Dokundum mu ürperir tenin, yakmaz avuç içlerimin teri bedenini… Sarıp sarmalayamam seni, ne boyun eğerim birine ne de ait olurum.
“Bir film olsaydın ve seyircin yalnızca ben olsaydım. Keşke sadece sen ve ben olsaydık.”
Sen ve ben olmaz bu saatten sonra benim için. Zannediyor musun ki bundan sonra ayaklarım bir karış yüksekte yürür, zannediyor musun ki her şeyden daha fazla değer veririm bir tek kişiye. Her şeyi göze alırım onun için. Zannediyor musun söyle?
“Kimseye ait olmayacaksın!”
Kimseye ait olmayan, yalnız sevişirken ağlayan kadınlar hakkında hikayeler anlatıyorsun ya onlardan biriyimdir işte belki de… Daha farkında değilimdir böyle olduğumun. Öpeceksen öp, göze alıyorsan parmak uçlarından kayıp gitme mi göze alıyorsan durma dokun… Ama kanarsın sen de, yüreğin katılaşır, nasıl yapabildim bunu diye sorular sorarsın? İnan bazen bu soruların cevabı yoktur.
Aşkın, sevdanın nasır tuttuğu zamanlarda yaşıyoruz. İçinde başlıyor, içinde bitiyor. Ama inan bana bitiyor.
“Kaçarak değil de yaşayarak nefes al!”
Kaçmak mı? O kadar korkak değilim. Kendinden korkuyorsan, yapabileceklerinden korkuyorsan, bazen aynadaki yansıyan yüzün kötü, iğrenç bir hale geldiğini görebiliyorsan, delicesine intikam alabilmeyi istiyorsan bazen, kendinden kaçmasını da bilmeli insan.
Duygularını yitirmiş, bedenini yitirmiş de olsa sevgiline ihanet etmekten korktun mu? Ne olursa olsun ihanet olmasın. Yaşansın, bitsin neler neler bitmiyor ki ama ihanetin iki yüzlülüğü araya girmesin.
Bedenime sahip olsam da ruhuma artık sahip değilim. “Kalp nasırlaşır, akıl unutur, bu yüzden ruhunla sev!” Ruhuma seslenemiyorum artık. Ruhunu karanlıklarda kaybeden birinin önce ışığı bulması gerek.
“Sana aşık olmam, çünkü anladım ki sana aşık olmam demek seni kaybetmek demek olacak. Kötü biri olabileceğine hiçbir zaman inanmam. Seni seviyorum.”