- Kategori
- Şiir
Sahip çıkamadık

İçimizde birbirimizi hep öldürerek nefret ettik
Birbirimizi aşk ile deliler gibi sevemedik
Neden hep nefret ettik
İki yarım gönülü tam gönül yapamadık
Hırsımıza yenildik
Mağlup olduk
Hep kaybettik
Oysa ellerimizden tutmamız gerekir iken
Yalnızlığın
Terk etmenin elinden tuttuk
Birbirimizi gönlümüze yeşermemiz gerekir iken neşe içinde
Gönlümüzün nefret mezarına gömdük
Acıların içinde yok olduk
Acıları dolu dolu yaşadık
Sevdaya uzaktan baktık
Yaşayamadık
Hep kaybetmenin sahilinde edepsizce dolaştık
Avuçlarımızda kaydı dünya
Ağlayarak aşk uzaktan bize baktı
El sallayarak kaçtı
Adam gibi birbirimizi severek aşkımız'a sahip çıkamadık
Oysa ben sana deliler gibi aşıktım
Gecemi gündüzü mü bakışlarındaki aşka hasret bıraktığım mahzun bakışların ile doldurmuştum
Her anımda Erguvan kokan ılık nefesin vardı
Biliyorum çok geç artık
Sen şimdi başka bir kollarda üzgün
Ben başka bir bedeni saran şehir de kederli
Şehirler bize küskün
Bizler birbirimize küskün yaşıyoruz bu dünya'da
Mehmet Aluç
