Sahnemde kal!

Gitme! Duruşun gitsin, sen kal. Zamana yapışmış ellerin elerimde. Avuçlarım terlemiş bak! Ne kadar ıslak göz bebeklerim… Ağaç dalları kaplamış bedenimi. Dikenli gül değil ki çekip çıkarayım tenimden. Derine saplanmış kalın dallar. Çıkarsam hiç kanamaz mı?

Gitme! Bu son duruşun gitsin, sen kal. Veda sahnesine Shakespeare’den şiirsel bir replik ekle. Kapıdan çık ama gitme. Gider gibi yap sadece. Duruşun yerinde kalsın. Sahneni sergile ve dön gel hemen. Hiçbiri değil benim sahnemdeki rolün ebedi.

Gitme! Ben istemedim gitmeni! Git dedim ama duruşuna dedim. Kor bedenimde sensin tek ılgıt rüzgâr. Sadece seni bana kabul ettim. Sen estin ben eridim.

Gitme! Duruşun gitsin, sen kal! Sele emanet gözlerime bak ve gidebilirsen öyle git. Koşarak ya da adım adım. Git dedim ama sana değil duruşuna dedim. Duruşun gitse de aslın burada kalır bilirim.

Hep sahnemdesin!