Şalın Hikayesi

Şalın hikayesiydi bu...
Sevdiklerini kaybedince anlıyor insan üşümeyi...
Buz gibi oluyor bedeniniz...
Hiç ısınamıyorsunuz hiç...
Hava buz güneş buz deniz buz gibi...sensiz...
Üşüyorsunuz sarıldıkça hatıralarınıza
Elinizden kayıp giden yarınlara
Bir sıcacık çorba bile buz gibi ...
O üşüdükçe, çırılçıplak örtüsü toprak olsa da...
Bir şal sarın boynunuza...
Düğünlerden çok cenazelere giderim
Şalımı acılı kadına veririm...
Acıları paylaşmaya sarıldıkça
Isınır içim ısıttıkça...
Üşüyorum daha sıkı sarılsana
En sıcak tutan yün şalımı sararım boynuma
Ağlayan geri de kalan gözüyaşlı bayana
Sararım sıcacık tutsun diye boynuna
Her cami avlusunda bir sıcacık şal bırakırım
Her camide bir sıcacık şal, bir yürek  sararım...
Cenazelere gidince hemen koşarım
Şalımı al sar diye yalvarırım...
Yine bir gün buz gibi bir havada
Bir can kaybettik zamansız,yalan  dünyada
Elim ayağıma karıştı yine çok soğuk buz....
Kalbim durarcasına koştum camiye,
Boynumda şal ahhh unutmuştum mu ne...
Tam kapıdan çıkarken, koşarcasına
Omuzumda bir can, bir el, abla üşüyorum ...şalını versene bana
Gözlerimde donup kalan buz gibi  yaş...
Isındı yüreğim şalımı verince...
Hayat paylaşınca güzel değil mi...
Hayat vermek aslında sıcacık elini,
Hayat sarmak  sevdiklerine şalını
Ver, sende ısıt yürekleri ve yüreğini...