Sancılı hüzünler

Balkonun soğuk parmaklıklarına  asılmış, rüzgârdan mıdır belirsiz kendini salıvermiş, coşkuyla salınıveren bir çarşaf uçuşur kimsesizliğin rüzgarında. O böyle kendini koy vermiş uçuşurken boşlukta, benim savuramadığım hüzünlerim gelir aklıma. Salıversem ben de kendimi dağıtıversem içimde ne var ne yok? Ama korkarım, hüzünlerimle birlikte boşluğa salıvereceğim mutluluklarımı geri alamamaktan korkarım. Mutluluklarımı korumaktan, içimden söküp atamamaktan hüzünlerimi de saklarım kendimde.

Yoldan iki adam geçer kendi hayatlarından habersiz belki de. Ve hırçın bir rüzgarda savrulur, sakladığı mutluluklardan vazgeçmiş birileri. İçlerinde biriktirdikleri hüzünler mi çok, mutluluklar mı çok belirsiz.

Yanı başımdan bir düş geçer, ve bir adam düşlerinden vazgeçmiş, düşsüzlüğünü kattığı el arabasıyla hüzün satmaktan gelir. Adamın düşü müdür, düşsüzlüğümüdür yoldan geçişi belirsiz.

Göğsümden sancılı hüzünler geçer bakarken aldanmış insanların hayatına. Yaşamanın soluk almak olduğunu zannedip yaşadığına şükreden insanların hayatına bakarken bir çarşaf gibi savrulasım gelir. Vazgeçesim gelir sakladığım mutluluklarımdan. Bir hayatını savuran insanlara bakarım, bir savuramadığım hüzünlerime? cesaretsizliğime kırılıveririm sessizce? sonra hüznüme çekilir yeni hüzünler katmaya karışıveririm yaşamın kimsesizliğine?...