- Kategori
- Şiir
Sarayda Mezar

bir sapa yol
ince telden çalan bir saz
hiç susmamış sevgiye aç
öksüz bir kalbe değebilir
zaten yürekler ya sapa yollarda
ya da birkaç notada sahte de olsa kaybolur
üzülmeyi, sevmeyi hatta sebebini artık
anımsamadıklarımıza
ağlamayı bıraktık da
ya beklemeyi bırakmak
umudu ve istemeden incitmeyi
sıfıra teğet kalpleri sırf biz olduğumuz için
sırf yapamadığımızdan
sevmeden sevilmeyi beklemek delice
ve bir o kadar da boş yere
belki bu sözlerin hepsinin sebebi
bir sapa yolda elimde ince saz sana kavuşmak dileğiyle
sen kim misin
ne adın var ne cismin
sana sevmek derler de
unutana habersiz mezar kazarlar
kimi ben gibi girmez
arar bir ömür boyu bir kırıntı ruhunda
kimi ki bu kimiler binlercedir
öylesine kıvrılıverir yirmi beşinde kefene benzer bir kıyafetle
yahut simsiyah ütülü örtü içinde sonsuz karanlık misali
kimisi de vardır ki bin bir renk bin bir güzel sözle gider
ruhunu inkarına
hepsi boşuna
o domuz sürüleri
pohpohlamalar
gülüşler
SADECE BİR BAKIŞ YETECEKKEN
ÖLÜMÜ DE ÖLÜMSÜZLÜĞÜ DE
İKİ KİŞİLİK YAPMAYA