Sarı saçlı küçük melek

1998'in serin olmasına rağmen bana ılıcık gelen havasında, kendimden birşeyler ararken açtın gözlerini hayatıma... Küçücük eller, ufacık bir kafa, boncuk gibi bir çift göz... Biranda evin tam kalbinde bir canlılık yarattın. Ben büyümüş olsamda seninle büyüdüm aslında.

Bir insanı korumak istemenin, onu sahiplenmenin nasıl birşey olduğunu seninle birlikte büyürken anladım. Büyüdükçe herşeyin nasıl zorlaştığınıda...

Şimdi senden uzaktayım belki, yanında olamadığım için kızıyorsun zaman zaman; ama aslında kendi kabuğuna çekilen kalbim hep Kırklareli'de... Evde... Senin yanında... Normalde ufak olan şeyler ağır geliyor sana şuanda, ama daha ağırlarını kaldırmaya çalışmazsak taşıdıklarımızın hafif olduğunu nasıl anlayacağız şu hayatta.

Şanslısın ki destek çıkan annenin ve babanın yanında her zaman bende yanındayım.

Şanslıyım ki senin gibi bir kardeşim var. Yaramazlıklarını cebinde taşımasına rağmen ailesine kıyamayan, sevgisini gizleyemeyen ve bizi biz yapan... Annemin endişelerini, babamın aslında gerekli olan ama bizim anlam veremediğimiz sertliğini anlamamı sağladığın için ve büyürken benimde büyümeme yardım ettiğin için teşekkür ederim Ezel'im. Milyonlarca insan arasında sahip olunması gereken sana, asıl anlatmak istediklerimi her ne kadar burda toparlayamamış olsamda... herşeyin gönlünce olması dileğiyle.