Savrulan duygular

Ne desem de inandırsam seni kendime. Ne yapsam sana da sevsen beni. Ne şarkılar, ne şiirler okusam da dinlesen beni. Nasıl konuşsam seninle de hayata bakışımı senin yüzünden değiştirsem.

Sonsuzluğun içinde bir yer bulsam, o yer kalbinin içi olsa. Yalanların arasından sıyrılıp gerçek olan senin yanında olsam. Kalbinin kilidini kaybetsen ve o kilidi ben bulsam. Tüketmesek birbirimize olan sevdamızı. Hiçbir zaman üzmesek birbirimizi. Hayallerimiz, umutlarımız, coşkularımız, düşüncelerimiz, sevgimiz bir olsa. Yan yanayken bile gözlerimizin içine  özlemle, tutkuyla baksak. Çiçekler açsa el ele tutuştuğumuzda, hep bahar olsa içimizdeki umutlar. İçimizde kopan fırtınaları ber taraf edip, hayallerimizin peşinden koşsak. Sevdamız bizim söz yüzüğümüz, aşkımız da yeminimiz olsun. Zamanın bizi götürdüğü yer cennetin kapılarını açsın. Yağmurlar bize rahmet yağdırsın. Rüzgarlar aynı sevda sözcüklerini kulaklarımıza fısıldasın. Müzikler hep bizim sevdamızı çalsın. Kitaplara, romanlara konu olsun aşkımız.

Duygularımı söylesem de gerçekte böyle olmuyor. Ne sesimi duyan, ne şarkı söylediğim birisi, ne hayatımı değiştirmek için hayatıma giren bir sevda. Ben yalnızlığa demir atmışım, bir balıkçı teknesi gibi savrulup durur duygularım.