- Kategori
- Gündelik Yaşam
Saygıda taban, sırada tavan yaptık

Üniversite yıllarımda yemekhane kuyruğunda, arkadaşının yanına kaynak yapan insanlarla sürekli tartışırdım. Israrla kaynak yaptığı sıradan çıkmayanlarla bazen bu tartışmanın boyutu maalesef kavgaya kadar giderdi. Ankara’da da, yani Büyükşehir’de, Türkiye’nin başkentinde bile çoğu yerde sıraya önem verilmiyor, insana saygı gösterilmiyor. Gerek otobüs beklerken, gerek halk ekmek kuyruğunda, gerek fatura sırasında… Birbirinin önüne geçen insan kendinde ne gibi bir ayrıcalık hissediyor acaba diye sorarım hep kendime. Bırakın ekmeği faturayı, hastanede bile oluyor. Herkes canının derdinde, herkes hasta. Ancak odacıyı, hemşireyi tanıyan, doktordan torpil ayarlayan, onca hasta insanı hiçe sayarak cup giriveriyor doktorun odasına. Orada münakaşa etmek de pek hoş olmuyor. Çünkü orası hastane!
Gerçi ülkemizde torpilsiz herhangi bir işini normal bi şekilde halleden var mı acaba? Türkiye’de kim hakkettiği yerde acaba? Müdürü de, mühendisi de, odacısı da, işçisi de, milletvekili de, bakanı da… Sizce kim hakkettiği mevkide? Oysa herkes hak ederek hak ettiği mevkilere gelse her şey çok daha güzel olmaz mı? Müdürler, çalışanların siyasi görüşlerine, yaptırdıkları torpillere göre değil de sunduğu hizmetin kalitesine göre değerlendirseler kurumlarımız ve ülkemiz daha hızlı refaha ulaşmaz mı? Düzenli kuyruklarda, erken gelenin sırasına gösterilen saygıyla ilerleyen kuyruklarda işler daha hızlı hallolmaz mı?
İleride bu mevkilere bizim çocuklarımız gelecek. Çocuklarımıza, yeni nesillerimize bu bilinci aşılarsak en azından onlar biraz daha rahat yaşar. Hakedilen mevkiye ulaşmanın huzuru gibisi başka bir şeyde olmasa gerek… Unutmayın büyük yatırımlar küçük birikimlerle mümkündür…