- Kategori
- Şiir
Sen Yoksun

Sessizde dinliyorum
Seni, hayatı
Göremediğim
Özledim gülümsemeni
Sen yoksun...
Kimsesizce, öksüzce, böğürürcesine
Ve belki de yağmur yağacaktı gökyüzüne bu sabah
Rahmet ve toprak kokusu
Tütsülü bir koku
Sen yoksun...
Usulsüzce, yapayalnız, patlamalı
Hayatım
Dün güneş açsın diye
Yağmurdan kaçıp
Totem yapsaydım ne değişirdi
Sen yoksun...
Hani derdim salak mıydı üç şair
Biri Edip, diğeri Süreyya, üçüncü herhangi bir adam
Aynı kadın için
Bir aşk için
Savaşmak
Sen yoksun...
Mihraplı parkında viran olmuş hayatım
Sıkıysa git Uludağ’da bir yere kamp kur
Onsuz
Yakar tanrıya
Sen yoksun...
Yağmurda gözyaşlarım vardan yok olmuş
Kimin için ağlıyorum mu desem
Yoksa yağmur mu
Yüzüm, gözüm kaybolmuş
Sen yoksun...
Bir tene esir düşmüş aşkım
Alev-alev sarsılan bedenim
Başım yere düşümüş
Eziliyor
Sen yoksun...
Geçenlerde bağıra-bağıra
Nerelere geldim
Kimim kimsem desem
Bugün işe gitsem
Sen yoksun...
Yıllarca bir mühendisken
Evimde kendime esir
Belki de şarkı söylesem
Sessiz ve sedasız
Sen yoksun...
Varlık hikayesi üzerinden
İspatlasam hayatı
Doğayı
Endişe etmesem
Sen yoksun...
Sennnnn
Yokkkkkk
Sunnnnnn!!!!!!!!!!!!!!!!!