- Kategori
- Deneme
Serzenişler
Ne yazmak istiyorum aslında? Milattan önce yaşanmış sancıları mı ? Süslü kelimelerle kallavi yürekler sermeyi mi kırmızı halılara … Tanıyamıyorum kendimi…
Soyulan hayatın kabuğu, siyah beyaz örtüler, bir elektrik sobası, sehpada sarı turuncu meyve tabakları, günlerden sıkıcı bir kış günü. Gelmiyor, oturmuyor yüreğime çiçekli böcekli sıcak bir yaz günü. İçim çekiliyor, ellerim, kasıklarım kısaca tüm azalarım ölü. İnadına yiyor, inadına yatıyorum. Zamanlı zamansız uyuyorum, gözlerim sana aralık. Açık gözlerle sen benim rüyamsın “ diyor bir adam, dolduruyor incileri sonra gözbebeklerime, sonrası yok.
İnsan alışan hayvandır demiş ya Aristo, ben de alışmaya başladım galiba yalnızlığa. Senli yalnızlıklara açtım mağaramın görünmez kapılarını. Derinleri çok havasız. Koşaradım çıkıyorum kendimden dışarı. Her türlü mahur besteye Müjgan oluyorum. Şiirin başına bile oturmuyorum. Çıldırmasın diye gözyaşlarım elime kalem dahi almıyorum. Kıvrımlarıma sakladığım adını sanını ve tüm kıvrımlarını uyandırmıyorum. Üç maymunu oynuyorum. Duyuyor, görüyor ve biliyorum yani ölüyorum. Zira ondandır ölümle tabir edilen rüyalarda baş rolü hep bana vermeleri. Hayatımın rolünü oynuyorum. Kime? hem de kendime… Öyle kıçıkırık filmlere itibar etmiyorum ve aşklara … Ne oluyor bana, sokakta görsem yolunu değiştireceğim hayatımın. Tez kellesi vurula! (bu hayatın).
Bilmiyorum ki hep mi kuzeyde kalır bir insanın yamacı, hiç mi ılık ılık dansetmez başakları ? Hep mi soğuk eser rüzgarları, hiç mi gündönümüne kavuşmaz gündüz ve gece ? Hep mi sızlar insanın avuçları, hep mi açıkta kalır yaraları ? Ağaçlar yaprağa durdu duracak, oysa ben hep ayakta … Konuşşam da kalsam da sussam da gitsem de hep ayrılık.
...
Şiir yüklü bulutlar gibiyim,
Ha ağladı ha ağlayacak!
MELİKE ÇELİK
- Toplam blog
- : 78
- : 290
- Kayıt tarihi
- : 02.07.11
1980 yılının buhranlı Ankara' sında gözlerimi dünyaya açmışım. Babamın işi nedeniyle çocukluk yılla..