- Kategori
- Deneme
Sessiz Çığlık ‘‘Filistin''
Kalem tutmalıydı..
Onu hep görürdüm. Gecenin sessiz karanlığında kendi iç dünyasına dalmış. Bazen gözlerini gözlerimin ta içinde hissederdim, bazende gecenin karanlığında pencereden dışarıyı seyreder kıskanırdı şehrin sessizliğini , güzelliğini düşünürdü anılarında kaldığı kadar.Hep izlerdim onu , neler hissettiğini anlamaya çalışırdım . Saklandığı tahta kapının arkasında , eski günlerini hayal ederdi. Küçücük yaşı ve küçüldükçe büyümüş aklıyla düşünürdü, düşündükçe duyguları hıçkırıklara , sonra çığlıklara dönüşürdü.
Ona hep... Ağlama bitecek , geçecek demek istedim yapamadım..Bir yerlerde dupduru sabahların olduğunu , çiçekli yolların varlığını , kuş seslerini hayal ettiğini biliyordum , ama ona ağlama diyemedim . O her sabah ölüm bağıran sabahlara uyanırken , çiçekli yollar yerine ceset kokan yollarda yürürken , kuş sesleri yerine mermi vızıltıları dinlerken , daha birkaç gün önce babasının cansız bedeni gözlerinin önüne gelirken, ona nasıl gülmeyi öğretecektim.
Ona barışı nasıl anlatacaktım ? Güvercinleri, güneşin gri olmadığını, bahçedeki ağaca tırmanmayı, sokaktaki kediyi okşamayı, masmavi gökyüzünü , uçurtmaları….Ah bu zulmün bir sonu olduğunu, ona nasıl söyleyecektim. Ben her gece sakin , huşulu gecelerde yatağıma uzanırken, gözlerindeki sevgi ışıltısını kaybetmiş, elleri kalem tutması gerekirken, taş tutan Filistin’ li çocukları düşünüyorum. Nefeslerinin sıcaklığını ve acı feryatlarını yüreğimde hissediyorum. Uzanan minicik elleri tutmak , küçük bedenlerini kollarımla sarmak , artık güvendesin ! Bitti ! Bak gökyüzü masmavi , hadi uçur gözlerindeki korkuyu sonsuzluğa demek istiyorum, ama ona sesimi duyuramıyorum.
Savaş denen dipsiz karanlığın sona ermesi için, kan akan gözlerde mutluluk görebilmek için , küçük yaşta sırtı toprak görmüş 50 cm ‘lik bedenlerin sıcak beşiğinde masal dinleyerek uyumaları için , kendi iğrenç emelleri uğruna karanlığa mahkum edilen vatanlar için , ben dualar ediyorum lütfen SEN DE BİŞEY YAP!!!
Savaş nedir bilmez bebekler
Özgürlük alınmış, yok olmuş sevinçler
Sen evinde rahat uyurken,
Birileri kendi evinde saklanıyor.
UNUTMA ! Doğunun tam ortasında kan akıyor.
- Toplam blog
- : 18
- : 742
- Kayıt tarihi
- : 01.03.10
1974 yılında Ankara'nın soğuk bir sabahında dünyaya ''merhaba'' dediğimi söyledi annem... Zamanın..