- Kategori
- Psikoloji
Sessizliği dinlemeli insan...

Sessizliği dinliyorum... Sessizliğin içinden gelen sesleri dinliyorum... Duvardaki saatin sesi, akşam ezanı'nın sesi, rüzgarın sesi, alt komşunun televizyonunun sesi...
Elimde sigaram, yanı başımda duran kahvem ve yeni alınmış, okunmayı bekleyen kitabım... İnsanın kendisine "dur" dediği anı yaşıyorum.
Soruyorum kendime "Nasıl yaşadın sen? Ne yaptın şimdiye kadar, yaptıklarının kime, ne faydası oldu?"
Sessizliği dinliyorum yeniden...
Dışardan gelen çocuk sesi, komşuların konuşma sesi, hızla geçen araba sesi...
Soruyorum kendime "Ne yapıyorsun sen şimdi? Neden ağlamak geliyor içinden? Ağlamamak için kendini neden sıkıyorsun? Bırak gözyaşlarını, özgür kalsın..."
Pencereden dışarı bakıyorum. Sokak lambasının yandığını görüyorum. Bu kez kendime iyi bir şeyler söylüyorum.
"Yine akşam olmuş işte. Düşürme başını omzunun üzerine. Sokak lambası söndüğünde güneş doğmuş, yeni bir gün başlamış olacak. Yeni umutlarla..."
Sessizliği dinlemeli insan, sessizlik içinde de kendini...