- Kategori
- Kişisel Gelişim
Sessizlik yemini

Yapı olarak konuşmayı, kendini ifade etmeyi, olayları analiz ederek bunu sesli olarak dile getirmeyi seven biriyim.
Bazen konuşmalarımı lüzumsuz şekilde uzattığıma tanık oluyorum.
Belki bir ihtiyaç, ama çoğu zaman bunun beni içten içe rahatsız ettiğini de hissediyorum.
Çok konuşunca zihnim dağılıyor. Sonrasında düşüncelerimi toparlayamıyorum ve aslında söylemek istediklerimin tamamen farklı bir noktaya ulaştığını ve iyice dağıldığını fark ediyorum.
Sonuç olarak da, geriye boş ve lüzumsuz bir sohbet kalıyor.
Bu da beni mutsuz ediyor.
Yıllar önce okuduğum bir kitapta Budist bilgelerin ifadelerini yapılandırmak için kullandıkları bir stratejileri olduğunu öğrenmiştim.
Büyük miktarda içsel dayanıklılık ve çözüm yaratmak üzere yıllardır birçok farklı kültür tarafından kullanılan bir yöntem bu, “Sessizlik Yemini”
Kısa süre bile olsa, sessiz kalmak, insanın iradesini ve kontrolünü attırıyor. Çünkü konuşma dürtüsüne teslim olmayarak iradenize güç kazandırıyorsunuz.
Çevremize göz atarsak, birçok insanın gereğinden fazla konuştuğuna tanık oluruz. Kesin konuşmak ve gerekeni söyleyerek iletişimi sağlamak yerine, genellikle konuşmamızı uzatıp dururuz. Bu aslında kendi içimizde bir disiplin eksikliğini ifade eder.
Bu konudaki disiplin, tam olarak söylenmesi gerekeni söylemek ve gereğinden fazla konuşmayarak değerli zihin enerjinizi korumak anlamına gelir.
Ölçülü ve kesin sohbet, aynı zamanda berrak düşüncenin ve sakin bir zihnin de göstergesidir.
Kendi kendime verdiğim bir kararla, günde bir saat sessizlik yemini ettim.
Kişisel disiplinimi bu sayede geliştirebildim. Bu sessizlik süresi boyunca hiç konuşmuyorum. (işim gereği fazla konuşmam gerekmiyor Allah’tan) Ama illa ki konuşmam gerekiyorsa, lafı uzatmadan evet veya hayır şeklinde net ve kısa cevaplar veriyorum.
İrademi geliştirmek, düşüncelerimi toparlayıp, sahip çıkabilmek için harika bir yöntem.
Sessizliğin tasavvufta da önemli bir yeri var. Tasavvuf yoluna girmiş bir dervişin uyması gereken hayati öneme sahip bir kural. Tüm belaların dil yoluyla geldiğine inanan bir sufi, bu tehlikeyi en aza indirmek için mümkün mertebe az konuşur ve az yer, az gülermiş.
Sufiler bu tür uygulamaların, benliklerini kontrol altına almada önemli bir role sahip olduğuna inanırlarmış.
Sessizlik yemini, ilişkilerimi engellemek ve insanlarla olan diyaloglarımı bitirmek veya sınırlandırmak için değil, sadece içsel potansiyelimi açığa çıkartmak için kullandığım, beni geliştiren bir teknik.
Sessizlik yemini ettikten sonra, içimde artan bir özgürlük ve irademde dayanıklılık hissettim.
Bu teknik sayesinde, lüzumsuz ve boş konuşmaktan kurtuldum, huzurluyum.
Artık çenem değil, hislerim kendi adlarına konuşuyorlar!
Sessizlik yeminini herkese tavsiye ederim, çok faydalı.