Sevgi...

"Sevgi neydi? Coşkun akan dere, sonbahar rüzgârıyla ürperen yapraklar, cama vurup dağılan yağmur damlaları, bir yürek çarpıntısı... Sonunda coşkun dere durulur, yapraklar kurur dökülür, yağmur diner güneş açardı. Sevgi neydi? Sevgi sahip çıkan dost insan eli, insan emeğiydi. Sevgi iyilikti, sevgi emekti..."

Unutulmaz  filmlerinden Al Yazmalım Selvi Boylum'da geçer bu replikler;

Peki Sevgi nedir …

Bazen basit görünen birkaç dize ile ya da yüzlerce sayfa, bazen tek fotoğraf karesi, bazense bir şarkı ya da film olur sorunun cevabı.

Soru hep aynı şekilde anlaşılır, oysa cevaplar sayısızdır.

Bazen ağlatır, bazen zahmetlidir ama mükâfatı büyüktür. Ne de olsa bir insanı sevmekle başlar her şey. Bizlere sunulmuş en değerli cevherlerden biridir sevgi, bizi hayata bağlayan, insanları olduğu gibi benimsemeyi sağlayan, başarı ve zenginliğe götüren hayattaki değerli duygulardan biridir.

Sevgiyi en saf hali ile yaşayanlar çocuklardır belki de. Yetişkinlerin sevgisi ile çocukların sevgisinin en ayırt edici noktası birinde karşılık beklenmemesi diğerinde ise çoğu zaman karşılık beklenmesidir.

Sadece insana olan sevgi değil elbette. Doğaya, kitaba, müziğe, filme, sohbete, renklere kısacası her şeye olan sevgi.

İnsanların sevgi diye tarif ettikleri kendi yürekleridir bence.

Benim Sevgi'm;

Var olmak ve var etmektir
Nefes almaktır
Yaşam kaynağıdır
Saygıdır
Umuttur
Vefadır
Sadakattir
Paylaşmaktır
Korumak, kollamaktır
Zoru başarabilmektir
Emek vermektir
İnanmaktır
Eğlencedir
Renktir
Gülmek, güldürmektir
Bazen ağlamak bazen ağlatmaktır
İsteyerek, istemeyerek kırmak ve kırılmaktır…
Yokluğunda can acıtan seydir

Özetle yaşamın ta kendisidir SEVMEK.