- Kategori
- Şiir
Seydo

Dağa çıktığında çocuk yaştaydı Seydo
tüm ailesini yitirmişti baskınlarda
gözleriyle görmüştü katledilenleri
ve bizzat tanık olmuştu tecavüzlere
günlerce savaştı o açlık susuzluk ve yalnızlıkla
Seydo dağların arslanı
rüzgarın oğlu
aşkın baharı
yüksek dağların mıj u dumanı
ölüme beyaz mendil salladı Seydo
yaşamak ve özgür olmak adına direndi hep
beyaz bulut kümeleri oluşturdu yüreğindeki acılar
ceylanlar, dağkeçileri, kınalı keklikler yoldaş oldu ona
haklı ve inançlı davasından ödün vermedi hiçbir zaman
ama vurulduğunda 17 yaşındaydı Seydo
ve ölümüne tanık olan kurt, kuş, börtü, böcek terk etti Munzuru
ve ağıt yakıp telli turnalar semah dönercesine döndü
günlerce Düzgün Babada
ve güneş artık ısıtmaz oldu evreni
ve bulutlar ağladı günlerce
bir daha Seydolar vurulmasın diye