Şiir- şair - sevgi

Şiir; şairin hayatı anlattığı kelimelerin ahenkle dansıdır,

Şair; sevgiyi hece hece şiire işleyen bir söz ustası, gönül insanıdır...

Yazdıkça hece hece,yeniden aşık olur şiire...

Bitirmek istemez bu aşkı,eli varmaz bir türlü noktaya,virgüller ile devam eder yoluna. Şair,kimi zaman ilkbaharı umut yapar,kimi zaman sonbaharı hüzün..Bazen umutla hüznü katık yapıp şiire, böylece aşkı her mevsim yaşar yüreğinde.Bu yüzden her daim taze kalır duyguları içinde.

Şair sevdi mi bir kere kendini dizginleyemez,karşı koyamaz hayallerine. Ne tarih, ne mekan, ne tabu, ne yasak, ne ayıp, ne günah farketmez onun için... Her ne kadar gece ve yıldızlar şairin en büyük ilham kaynağı densede, an gelir dalından kopmuş bir hazan yaprağının sarılığında, an gelir yakan güneşin ateşiyle; bazen nisan yağmurlarında sırılsıklam olduğunda ya da bembeyaz yağan kar tanelerini seyrederken uçuşurken kendini ilhamın esiri olarak ve elinde bir kağıt-kalem şiir yazar bulur.

Sevgi; Allah'ın bize bahşettiği en özel ve en güzel duygu.Varoluşun bir ispatı... Bu yüzden hep sevmeye, sevilmeye ihtiyaç duyar insan.Belki hayatın dikenli,sarp yollarında, koklayacağı bir gül, sevgi gemisini güvenle yanaştırabileceği, sığınabileceği bir liman, yalnızlığına bir yoldaş; onu BEN olmaktan çıkarıp BİZ olmaya taşıyacak bir duygudur...

Sevgi taş kalpleri bile eritebilecek güçte muhteşem bir enerjidir. Çeşitleri var ama her yüreğin kendine göre bir sevgi türü var.

 İNSAN VAR, SEVDASI UĞRUNA GEMİLERİ YAKAR ,

İNSAN VAR, SÖYLEYEMEZ SEVGİSİNİ, İÇİNE ATAR...

İNSAN VAR, KOŞAR BİR ÖMÜR HAYALİNDEKİ YARINLARA;

İNSAN VAR, PRANGA MİSALİ SEVGİSİNİ BİLEKLERİNE TAKAR...

  Böylece asırlar gelip geçer.Tek unutulmayan,destan olmuş,dilden dile dolaşan sevgiler,cesur sevgilerdir. Bu yüzdendir Leyla-Mecnun aşkı,bu yüzdendir Ferhat'ın delmesi dağı. Ama nedense destansı sevdalar hep hüzünlü bitmiş, masallar hep kavuşamayan aşıkları resmetmiş. Ya da vuslat, dizi filmler gibi hep bir dahaki bölüme ertelenmiş. İnsan belkide,umut kavuşulamayan yarınlardadır diye hayata sarılmış,beklemiş.

BİR SEVMEK TÜRKÜSÜDÜR DOLAŞIR DURUR DİLLERDE,

YANGIN OLUR SEVDAYI BİLEN DESTANSI YÜREKLERDE...

DUYULUR GÖNÜLDEN GÖNÜLE TILSIMLI EZGİSİ,

GEÇMİŞTEN GELECEĞE AŞKIN GERÇEK HİKAYESİ...

   İşte böylesi sevgileri yaşatır şair şiirlerinde. Yazarken yaşar,yaşadıkça yazar,yazdıkça duyguları dolar taşar.Sesi, evrensel olur,dağları aşar...

 Şiir, şair yüreğinin kelimelerle ahengi, duygularıyla açtığı pencereden gördüğü hayatın bin bir rengidir.

  Şair yüreği: Duygu bahçesindeki çiçeklerin renk armonisidir…

 15/Şubat/2011/14:30..

  -MİMOZA SARIŞIN-