Sınavlar ve çocuklarımız

Hepimiz çocuklarımız iyi bir yerlere gelsin, iyi okulları kazansın ve meslek sahibi olsun istiyoruz. Peki çocuklarımızı ne kadar tanıyoruz ya da tanıyor muyuz? Diyorsunuz ki; “Çocuk benim tabiî ki tanıyorum.” Duyar gibiyim. Peki çocuklarımızın ne istediğini, nelerden hoşlandığını, meraklarının neler olduğunu, ilgi alanlarını biliyor muyuz.  

Onlara imkanlar sunmak farklı, onların ilgilendikleri alanlarla ilgili imkanlar sunmak çok farklıdır. Bizler hep diyoruz ki; ben istediklerini aldım, sen istedin istediğin dersaneye yolladım v.s. bu liste uzar gider. Ancak hiç fark ettik mi bazen çocuklarımız bizi mutlu edebilmek, bizlerden bir aferin alabilmek için; bizlerin istedikleri doğrultusunda davranıyorlar.

Hepimiz çocuk olduk ve hepimiz anne-babamızı mutlu edebilmek için ders çalıştık, teşekkür takdir için çabaladık, hanımefendi-beyefendi olduk. Gözlerine girebilmek için. İşte ara sıra kendi çocukluğumuzu gençliğimiz hatırlayalım derim ben.

TEOG ve Üniversiteye hazırlanan gençlerimizin aileleriysek ki benimde oğlum bu sene TEOG öğrencisi; öncelikle ne istediklerini bilelim. Aslında hepsinden önemlisi çocuklarımızın kapasitesini bilip o doğrultuda yaklaşalım. Vasat bir öğrenciden Fen Lisesini kazanacaksın demek yada Mühendisliği boş bir hayalin ötesi olamaz ve daha çok strese girerler.

Her başarı durumuna göre liseler ve üniversiteler var. Kendi heveslerimiz ya da hayallerimiz altında onları ezmeyelim. Unutmayalım ki başarı ve başarısızlık sadece çocuklarımıza ait değildir. Bunda ebeveyn olarak bizlerinde payı vardır.

Başarmak = Özgüven + Motivasyon + Odaklanma’dır.

TEOG’a hazırlananlar artık çocukluktan yavaş yavaş çıkarak ergenliğe girdikleri şu dönemde hayatlarındaki ilk gerçek sınavla tanışıyorlar, liseye yerleştirilecekler. Bu onları yeterince geriyor ve strese sürüklüyor. Bizler onların bu streslerini en aza indirmeye çalışmalıyız.

Tüm öğrencilerimize çocuklarımıza başarılar diliyorum.