Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

21 Haziran '07

     
    Kategori
    Anılar
    Okunma Sayısı
    1057
     

    Siyah beyaz günler

    Siyah beyaz günler
     

    Dişim ağrıyor, çürümüş. Izdırabı çok kötü. Bir ucu kulağıma vuruyor, beynime işliyor diğer ucu. Ne kötü şey şu diş ağrısı... Ağrı kesici yuttum bir tane kâr etmedi. Biraz da Dişinol bastım üzerine bir pamuğa damlatıp, ağrıyor yine de. Gel yarın gel, ölüyorum ağrıdan.

    Eskiden öyle miydi ya? Çürük diş müjdecisiydi sanki büyümenin. Çürüyen diş düşecek yerine yenisi gelecekti ve biraz daha büyümüş olacaktık. Bir keresinde, üzerinde ufak bir siyahlık gördüğüm sapasağlam bir süt dişime ip bağlayıp sökmeye çalışmıştım da yerinden, çok fena yanmıştı canım. Şimdi bakıyorum da o günlere "acelen neydi" diyorum kendi kendime; "büyüdün de ne oldu?"

    Siyah beyaz günlerdi o günler. Çocukluğumun sinemalarında filmlerin çoğu renkliydi ama, sonradan evimizin vazgeçilmez demirbaşı olan televizyon uzunca bir süre siyah beyazdı.

    Almanya-Türkiye milli maçıydı sanırım. Gazeteler büyük puntolarla yazmışlardı yayının renkli olacağını. İlk renkli yayın. Öylesine sevinmiş, öylesine heyecanlanmıştım ki, günlerce gözüme uyku girmemişti neredeyse ve maç saati geldiğinde de televizyonun başına kurulup, hayatımın ilk renkli yayınını beklemeye başlamıştım. Renkli yayının renkli televizyondan izlenebildiğini de düş kırıklığıyla karışık o gün öğrenmiştim!

    Siyah beyaz ama renkli günlerdi o günler, ya da bugünlerden bakınca öyle görünüyor.

    Yenilikler bugünlerdeki kadar yoğun olmadığından mıdır nedir, daha bir heyecan vericiydi. Kuşkusuz hızla büyüyen ve öğrenen bir çocuğun gözünde her şey yeni ve heyecan vericidir ama, galiba yetişkin insanların büyük bölümü için de durum pek farklı değildi o günlerde.

    Yaşadığımız kentte televizyon yayınlarının başlamasından tutun da, herkesin telefon sahibi olmadığı bir dönemde telefon hattı döşenmesi için yolların kazılmasına kadar günümüzde sıradan sayılabilecek pek çok olay, insanların gündeminde önemli bir yer kaplayabiliyordu.

    Daha plakların tedavülden kalkmadığı bir dönemde eve Almanya'dan gelen teyp de öyleydi. Araştırmacı bir çocuk olarak elime büyüteci alıp, bir kasetin bandı üzerinde plaktaki gibi izler aramıştım da haşat olmuştu güzelim kaset.

    Şimdi bilgisayar ve elektronik odaklı günümüzde, cebimde taşıdığım radyolu mp3 çalara bakıp, evimizin salonunda hatırı sayılır bir yer kaplayan radyomuzu düşünüyorum.

    Radyolu günleri, radyolu günlere mola verilip gidilen sinemaları, gözün televizyona kaymadığı bol sohbetli ev gezmelerini özlüyorum. Oynamaktan yorulduktan sonra uykumuz gelirdi ya, sokuluverirdik annemizin koynuna; ya da tam tersi hiç dönmek istemezdik evlerimize oyunu yarıda kesip. Faytonla eve dönülen böylesi gecelerden sonra annemin ya da babamın kucağında yarı uyur durumda yatırıldığım ve üzerimin düşlerle örtüldüğü yatağımdaki tatlı, kaygısız uykularımı özlüyorum.

    Eski Türk filmlerini özlüyorum. İster siyah beyaz, ister renkli, kimi zaman hüzünlü, kimi zaman mutlu ve çoklukla sonlarında hep iyilerin kazandığı eski Türk filmlerini özlüyorum.

    Ağzımda dişimin ağrısı, yüreğimde ise bu ağrıya baskın gelmeye çalışan, daha bir büyüyen özlemle çocukluğumla özdeş siyah beyaz günleri özlüyorum.

    Birikmiş onlarca, yüzlerce, binlerce anı.
    Anlar harcandıkça, anıya dönüşüyor.

    .....................

    Çocuklardık, parlak yıldızdır "o zaman"
    Ay büyülüydü, yakamoz deniz
    Ardında koştuğumuz o baharlar.

    Çocuklardık, parlak yıldızlardık o zaman
    Artık dönemesek de geriye,
    Ardında koştuğumuz o zamandır.
    (Şiir: Meral Özbek)

    .....................

    Bir düşten uyanmış gibiyim. Tatlı bir düşten. Herşey ne kadar çabuk değişiyor. Annemle babam “çok yersen çabuk büyürsün” derler, ben ağzıma tıkılmaya çalışılan şeyleri yememekte diretir; ancak çok lazımmış gibi, bir an önce büyüme isteğiyle katlanırdım bu işkenceye. Keşke daha az yeseymişim de daha yavaş büyüseymişim.

    Artık her şey daha renkli. Bu renkli yaşama küskün değilim kuşkusuz. Ama bana daha bir insancıl, daha bir sevgi dolu gelen o siyah beyaz günleri de özlemekten kendimi alamıyorum.

    Dişimin ağrısına gelince.... Halâ ağrıyor.

    Ancak geçmişi düşündükçe sızlamaya başlayan burnumun ucu, dişimin ağrısını unutturacak gibi geliyor.

    (Bir gece yarısı yazdığım bu yazı, yıllarca bir diskette unutulduktan sonra, geçtiğimiz günlerde tesadüfen karşıma çıktı. C.Y.)

    Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

    Bu blog Editör'den Öneriler alanında yayınlanmıştır

     
    Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
     
     

    Üniversiteye yeni başladım. 20 bile değilim :) Ama öyle bir hayat ki bu belli ediyor kendi daha şimdiden. İnadına yaşamak denen şeyden olsa gerek bu arayışlar ve sonunda sen gibi dostları bulmalar... Kalemine sağlık...

    UygarHyt 
     25.10.2007 22:30
     

    İnsanlar yaşlandıkça geçmişe özlem duyarlar, denilir. Bilmiyorum belki de doğrudur bu söz. Ama ben, giderek kirlenen, çürüyen, kokuşan bu dünyaya ve ilişkilere baktığımda, çocukluğumu değil ama o günleri özlüyorum. Çünkü o zamanlar daha sıradan gibi görünse de, daha sade, daha sıcak ve çıkarsız ilişkiler vardı. Herşey çok daha temizdi. Biz büyüdük ve kirlendi mi dünya?...

    Nuray 
     29.06.2007 0:04
    Cevap :
    Aslında yanıtı sorunuzun içinde saklı Nuray hanım. Gerçekten her yönüyle kirlendi dünya. Daha kalabalığız artık, sığamıyoruz hiçbir yere. Atıklarımızı yok etmeye yetmiyor dünyanın gücü. Ama bu arada bizler, hızla insani ilişkilerimizi tüketiyoruz. Doğrudur, özlediğimiz çocukluğumuz değil belki de. O insani ilişkileri özlüyoruz. Ancak bitkilerin bile sevgiye gereksinimi varken, yaşadığımız sevgisiz dünya bir daha nasıl bizlerin çocukluğundaki dünya olacak, çok merak ediyorum.  29.06.2007 11:43
     

    onları anlayan ve özleyenler büyümüşmü sayılırlar.herhalde öyle. o disketi iyikide bulmuşsunuz.elinize sağlık.saygılarımla.

    ay.şe 
     21.06.2007 23:44
     

    Evet.. keşke daha yavaş büyüseydik değil mi? ne kadar çok istedik büyümeyi oysa.. yaşımızı hep büyük söylerdik soranlara. Şimdi ise, küçültmeye çalışıyoruz.Hele ki biz bayanlar. o günlerin tadı da kalmadı artık.İyi ki bulmuşsunuz o disketi, paylaşmak güzeldi. Yüreğinize sağlık. sevgiler.

    sema öztürk 
     21.06.2007 20:43
     
    Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
    Toplam blog
    : 1
    Toplam yorum
    : 4
    Toplam mesaj
    : 2
    Ort. okunma sayısı
    : 1057
    Kayıt tarihi
    : 20.06.07
     
     

    1967 yılında, devlet memuru olan anne ve babamın 10 yıllık Erzincan durağı sırasında doğmuşum. İlk, ..

     
     
    Yazarı paylaş
    • Tümünü göster