Siz hiç hayatınızı yaktınız mı?

Siz hiç kendi hayatınızı yaktınız mı? 

Ben yaktım. 

Bunalımlar Serüveni diye bahsettiğim konu tarafıma ait olan kitabın adı. Henüz yayınlamadım. Cesaret edemiyorum yayınlamaya desem yeridir. Çünkü yazıları derlemek başa düşecek. Ve ben o anı düşünmek dahi istemiyorum. 

Adından da anlaşılabileceği gibi bir bunalımdan bahsediyorum kitap olamayan kitapta. Başarılı mı yazılarınız? derseniz bilemem diye yanıtlamam muhakkaktır. Çünkü yazıyı yazarken hissedilen duyguyla karşı tarafın okurken hissettiği duygu aynı olmayabiliyor tabi ki. 

Bir kahraman var kitapta. Yaşadıklarını anlatıyor kendisi. Bizzat kendisi anlatıyor hatta. Çocukluğundan itibaren başından geçenleri ve hatta süregelenleri. Pek okunacağını ummamakla birlikte umutla sarılıyor kaleme. Yaşamak için yazmak da diyebiliriz biz buna. Bir yazısını alıntılıyorum. Umarım beğenilerek okunur.

" Yazdım. Sadece yazdım. Yaşamak için, tutunmak için, ayakta durabilmek için yazdım. Sonra ne mi oldu? Okuyamadım. Elimi kağıda her atışımda daha okumadan o günlere götürdü beni, okuyamadım. O anlara, o zamana götürdü beni. İnsanlar oradaydım sanki, sanki yanımdaydı o, sanki o anda yaşıyordum der de inanmayız hani. İşte o anlara gidip geliyorum. O his bile tüyler ürpertiyor inanın. 

Ben ise tüm hayatımı yaktım kurtulmak için. Tüm geçmişimi. Biliyor musun yaktım? Hepsini tek kibrit çakmayla kül ettim. Bi nevi kurtuluş oldu benim için. En azından okumayacağım o günleri. Ne mutlu unutkanlıklar var artık zihnimde. Zaten hatırlayamıyorum çoğu şeyi. Bazen aklıma gelen tek şey intihar düşüncesi. Sonra diyorum ki; Tanrım, beni benimle baş başa bırakma."

30.07.2016

Bunalımlar Serüveni'nden